Alice Nine "A life supplement" vol.39
Alice Nine "A life supplement" vol.39
หลังจากตกลงกันในที่ประชุมกับสมาชิกคราวก่อน
หัวข้อในสัปดาห์ที่7นี้คือ "ยูนิฟอร์มซีรี่ส์์"
Conceptของโทระคือ "เดทในชุดยูนิฟอร์ม"นั่นเอง
ส่วนหัวข้อในการสัมภาษณ์คือ "การต่อต้านในช่วงวัยเรียน" (/เป็นการเป็นงานไปมั๊ยที่รัก? >.<")
ในช่วงวัยเรียนนั้น คิดว่าไม่เรื่องไหนก็ตามก็ต่อต้านไปซะหมด
ไม่สนใจอะไรซักอย่าง ไม่เห็นว่ามีอะไรน่าสนุกเลยแม้แต่น้อย
ตอนไปเรียนก็ไปมันงั้นๆ ไม่ได้อยากเข้าเรียนซักเท่าไรหรอก
ไม่เห็นจะเข้าใจเลยว่าจะเรียนไปทำไมกัน(/นั่นสิเนาะ 55)
ตอนนั้นคิดถ้าจะต้องเรียนเพื่อทำงานบริษัทแล้วละก็
ตัวเองก็ไม่ได้อยากเป็นพนักงานกินเงินเดือนซักหน่อย
ไม่ได้อยากทำตัวแปลกแยกนะ แต่ก็นะ แบบนั้นก็คงไม่มีแรงจูงใจอะไรทั้งนั้น
คงเหี่ยวเฉาแย่เลยมั้ง
แต่ว่าตั้งแต่ตอนนั้นที่ได้เริ่มเล่นกีต้าร์ ก็มีแต่กีต้าร์อย่างเดียวเลย ทั้งม.ต้นม.ปลาย
ก็มีแต่เรื่องกีต้าร์ตลอด ผม(ชอบ)ดีดกีต้าร์ที่โรงเรียนนะ(/มิน่าละ....)
แม้กระทั่งในคาบเรียนก็ยังดีดเลย(หัวเราะ) (/อืมม....-*-)
เพราะว่าครูประจำชั้นก็ชอบดีดเพลงร็อค
ถึงจะดีดในห้องก็ไม่ว่าอะไร บางทีก็ชอบให้ไปดีดให้ฟังในห้องพักครูด้วยนะ(หัวเราะ)
(/พอกันทั้งครูทั้งนร.-*-)
ออใช่...บางทีก็ชอบโดดเรียนไปดีีดในห้องพยาบาลด้วยเหมือนกันนะ
แบบนี้แหละ เลยไม่มีครูคนไหนว่าเลย(/จริงๆแล้วเป็นลูกเจ้าของโรงเรียนสินะ-*-)
เพราะไม่เคยสนใจเรื่องการทำงานบริษัทเลยแม้แต่น้อย
ก็ไม่ได้คิดจะต่อต้านอะไรเป็นพิเศษนะ
ถึงจะต่อต้านอยู่ในใจหน่อยๆก็เถอะ
เพราะถึงจะมีการต่อต้านจริงๆ ก็ไม่สนใจอยู่แล้ว
ไม่มีกะใจจะไปต่อต้านเค้าด้วยแหละ
จริงๆแล้วก็โดนพ่อแม่ว่าเหมือนกัน ก็ถูกบ่นนั่นนี่ แต่ไม่ได้คิดว่าแย่อะไรนะ
บอกว่าถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องทำ พูดแบบนั้นซ้ำๆ
จริงๆแล้วก็ไม่ชอบทั้งม.ต้นม.ปลายแหละ(หัวเราะ)
เย็นชาเกินเหตุเนาะ(หัวเราะ)
แต่ว่านะ พอมาคิดถึงตอนนี้ ตอนเป็นนักเรียนก็ควรจะตั้งใจเรียนดีกว่า
เพราะว่าทั้งคันจิและอังกฤษเป็นอะไรที่สำคัญมาก!
ไม่เห็นว่าเลขกับวิชาทำอาหารจะสำคัญเท่าไหร่เลย
เพราะว่าอังกฤษกับคันจิต้องได้ใช้แน่ๆเวลาทำงาน ดังนั้นต้องตั้งใจเรียนให้ดีดีกว่านะ
แต่ถ้าเรียนแบบครึ่งๆกลางๆแล้วละก็ ก็ควรรีบหาสิ่งที่ตัวเองอยากทำให้เจอไวไว
จะได้มุ่งความสนใจให้กับสิ่งนั้นได้เต็มที่
ถ้าเรียนแบบครึ่งๆกลางๆ หรือทำงานแบบครึ่งๆกลางๆแล้วละก็
ชีวิตก็จะมีแต่ครึ่งๆกลางๆนะ
ถ้าไม่อยากให้เป็นแบบนั้น ก็หาสิ่งที่ตัวเองอยากทำให้เจอเร็วๆจะดีกว่า
ถ้าคิดว่าตัวเองอยากเรียนอะไร ก็ต้องตั้งใจเรียนให้เต็มที่ นั้นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด
แต่ก็นะ ว่าตัวเองจะเจอสิ่งที่คิดว่า"นี่แหละที่ต้องการ"มันก็ยากอยู่นะ
เพราะคิดว่านั่นเป็นสิ่งพิเศษสำหรับตัวเอง
ณ.จุดนึงเมื่อมีความสนใจแล้ว ก็ให้เริ่มจากจุดนั้นนั่นแหละ
เหมือนที่รักจะพูดซ้ำนะ
ครึ่งพาร์ทแรกเหมือนย้อนไปอ่านคอลัมน์นี้ตอนลงแรกๆอีกรอบ^^"
นี่้ถhาไม่มีครึ่งท้ายมาช่วยไว้แย่เลยนะ ค่อยด๊มีสาระหน่อย555+
แปลมั่วได้อีกนะฉัน -*-
ปวดหัวตึบๆไปแปลไป T^T
หวังว่าคงอ่านเข้าใจ
**ลืมไปว่าบางทีเฟสก็คงไว้ใจไม่ได้ เอามาลงในนี้ด้วยดีกว่า
หลังจากตกลงกันในที่ประชุมกั
หัวข้อในสัปดาห์ที่7นี้คือ "ยูนิฟอร์มซีรี่ส์์"
Conceptของโทระคือ "เดทในชุดยูนิฟอร์ม"นั่นเอง
ส่วนหัวข้อในการสัมภาษณ์คือ "การต่อต้านในช่วงวัยเรียน" (/เป็นการเป็นงานไปมั๊ยที่รัก? >.<")
ในช่วงวัยเรียนนั้น คิดว่าไม่เรื่องไหนก็ตามก็ต่อต้
ไม่สนใจอะไรซักอย่าง ไม่เห็นว่ามีอะไรน่าสนุกเลยแม้
ตอนไปเรียนก็ไปมันงั้นๆ ไม่ได้อยากเข้าเรียนซักเท่
ไม่เห็นจะเข้าใจเลยว่าจะเรี
ตอนนั้นคิดถ้าจะต้องเรียนเพื่
ตัวเองก็ไม่ได้อยากเป็นพนั
ไม่ได้อยากทำตัวแปลกแยกนะ แต่ก็นะ แบบนั้นก็คงไม่มีแรงจูงใจอะไรทั
คงเหี่ยวเฉาแย่เลยมั้ง
แต่ว่าตั้งแต่ตอนนั้นที่ได้เริ่
ก็มีแต่เรื่องกีต้าร์ตลอด ผม(ชอบ)ดีดกีต้าร์ที่โรงเรี
แม้กระทั่งในคาบเรียนก็ยังดี
เพราะว่าครูประจำชั้นก็ชอบดี
ถึงจะดีดในห้องก็ไม่ว่าอะไร บางทีก็ชอบให้ไปดีดให้ฟังในห้
(/พอกันทั้งครูทั้งนร.-*-)
ออใช่...บางทีก็ชอบโดดเรียนไปดี
แบบนี้แหละ เลยไม่มีครูคนไหนว่าเลย(/จริ
เพราะไม่เคยสนใจเรื่
ก็ไม่ได้คิดจะต่อต้านอะไรเป็นพิ
ถึงจะต่อต้านอยู่ในใจหน่อยๆก็
เพราะถึงจะมีการต่อต้านจริงๆ ก็ไม่สนใจอยู่แล้ว
ไม่มีกะใจจะไปต่อต้านเค้าด้
จริงๆแล้วก็โดนพ่อแม่ว่าเหมื
บอกว่าถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องทำ พูดแบบนั้นซ้ำๆ
จริงๆแล้วก็ไม่ชอบทั้งม.ต้นม.
เย็นชาเกินเหตุเนาะ(หัวเราะ)
แต่ว่านะ พอมาคิดถึงตอนนี้ ตอนเป็นนักเรียนก็ควรจะตั้
เพราะว่าทั้งคันจิและอังกฤษเป็
ไม่เห็นว่าเลขกับวิ
เพราะว่าอังกฤษกับคันจิต้องได้
แต่ถ้าเรียนแบบครึ่งๆกลางๆแล้
จะได้มุ่งความสนใจให้กับสิ่งนั้
ถ้าเรียนแบบครึ่งๆกลางๆ หรือทำงานแบบครึ่งๆกลางๆแล้
ชีวิตก็จะมีแต่ครึ่งๆกลางๆนะ
ถ้าไม่อยากให้เป็นแบบนั้น ก็หาสิ่งที่ตัวเองอยากทำให้
ถ้าคิดว่าตัวเองอยากเรียนอะไร ก็ต้องตั้งใจเรียนให้เต็มที่ นั้นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด
แต่ก็นะ ว่าตัวเองจะเจอสิ่งที่คิดว่า"นี
เพราะคิดว่านั่นเป็นสิ่งพิ
ณ.จุดนึงเมื่อมีความสนใจแล้ว ก็ให้เริ่มจากจุดนั้นนั่นแหละ
เหมือนที่รักจะพูดซ้ำนะ
ครึ่งพาร์ทแรกเหมือนย้อนไปอ่
นี่้ถhาไม่มีครึ่งท้ายมาช่วยไว้
แปลมั่วได้อีกนะฉัน -*-
ปวดหัวตึบๆไปแปลไป T^T
หวังว่าคงอ่านเข้าใจ
**ลืมไปว่าบางทีเฟสก็คงไว้ใจไม่
TAG:30Days
Day 01 - ความจริงที่น่าสนใจ 15 อย่างเกี่ยวกับตัวคุณ
Day 02 - แปะที่มาของชื่อบลอกของคุณ
Day 03 - แปะรูปที่มีคุณกับเพื่อนของคุณ
Day 04 - บอกนิสัย 1 อย่างที่คุณไม่ต้องการจะมี
Day 05 - ภาพของสถานที่ที่คุณได้ไป
Day 06 - บอกฮีโร่ของคุณ พร้อมเหตุผล
Day 07 - รูปของคน/สิ่งของที่มีอิทธิพลกับคุณมากที่สุด
Day 08 - เป้าหมายระยะสั้นของเดือนนี้และเหตุผล
Day 09 - บางอย่างที่คุณรู้สึกภูมิใจในไม่กี่วันที่ผ่านมา
Day 10 - เพลงที่คุณฟัง เวลาคุณ มีความสุข / เศร้า / เบื่อ / ตื่นเต้น / บ้า
Day 11 - รูปอื่นๆ ของคุณและเพื่อนๆ
Day 12 - คุณพบเว็บนี้ได้อย่างไร? และทำไมถึงทำบล็อกนี้
Day 13 - จดหมายถึงคนที่ทำคุณเจ็บปวด
Day 14 - รูปของคุณกับครอบครัว
Day 15 - สุ่มเพลงในคอม และเอา 10 เพลงแรกมาแปะ
Day 16 - เขียนไดอารี่เกี่ยวกับเรื่องราวในวันนี้พร้อมรูป
Day 17 - รูปคนที่คุณอยากลองเปลี่ยนชีวิตกับเขาดูหนึ่งวันพร้อมเหตุผล
Day 18 - การวางแผน / ความฝัน / เป้าหมาย ของคุณ
Day 19 - ชื่อเล่น/ฉายาที่คุณมี ทำไมถึงได้มันมา
Day 20 - ใครสักคนที่คุณเห็นตัวคุณแต่งงานด้วยในอนาคต
Day 21 - รูปที่ทำให้คุณมีความสุข
Day 22 - อะไรที่ทำให้คุณต่างจากคนทั่วไป
Day 23 - บางสิ่งที่คุณอยากมาก
Day 24 - จดหมายถึงพ่อแม่
Day 25 - อะไรอยู่ในกระเป๋า
Day 26 - คิดยังไงกับเพื่อนของคุณ
Day 27 - ทำไมถึงทำแท็ก 30 วัน
Day 28 - จากปีที่แล้วถึงปีนี้.. คุณมีความเปลี่ยนแปลงอะไรบ้างรึเปล่า?
Day 29 - เดือนที่ผ่านมา คุณได้เรียนรู้อะไรบ้าง
Day 30 - คุณคือใคร?
ไว้จะลองทำมั่ง กันบล็อกร้าง
Day 02 - แปะที่มาของชื่อบลอกของคุณ
Day 03 - แปะรูปที่มีคุณกับเพื่อนของคุณ
Day 04 - บอกนิสัย 1 อย่างที่คุณไม่ต้องการจะมี
Day 05 - ภาพของสถานที่ที่คุณได้ไป
Day 06 - บอกฮีโร่ของคุณ พร้อมเหตุผล
Day 07 - รูปของคน/สิ่งของที่มีอิทธิพลกับคุณมากที่สุด
Day 08 - เป้าหมายระยะสั้นของเดือนนี้และเหตุผล
Day 09 - บางอย่างที่คุณรู้สึกภูมิใจในไม่กี่วันที่ผ่านมา
Day 10 - เพลงที่คุณฟัง เวลาคุณ มีความสุข / เศร้า / เบื่อ / ตื่นเต้น / บ้า
Day 11 - รูปอื่นๆ ของคุณและเพื่อนๆ
Day 12 - คุณพบเว็บนี้ได้อย่างไร? และทำไมถึงทำบล็อกนี้
Day 13 - จดหมายถึงคนที่ทำคุณเจ็บปวด
Day 14 - รูปของคุณกับครอบครัว
Day 15 - สุ่มเพลงในคอม และเอา 10 เพลงแรกมาแปะ
Day 16 - เขียนไดอารี่เกี่ยวกับเรื่องราวในวันนี้พร้อมรูป
Day 17 - รูปคนที่คุณอยากลองเปลี่ยนชีวิตกับเขาดูหนึ่งวันพร้อมเหตุผล
Day 18 - การวางแผน / ความฝัน / เป้าหมาย ของคุณ
Day 19 - ชื่อเล่น/ฉายาที่คุณมี ทำไมถึงได้มันมา
Day 20 - ใครสักคนที่คุณเห็นตัวคุณแต่งงานด้วยในอนาคต
Day 21 - รูปที่ทำให้คุณมีความสุข
Day 22 - อะไรที่ทำให้คุณต่างจากคนทั่วไป
Day 23 - บางสิ่งที่คุณอยากมาก
Day 24 - จดหมายถึงพ่อแม่
Day 25 - อะไรอยู่ในกระเป๋า
Day 26 - คิดยังไงกับเพื่อนของคุณ
Day 27 - ทำไมถึงทำแท็ก 30 วัน
Day 28 - จากปีที่แล้วถึงปีนี้.. คุณมีความเปลี่ยนแปลงอะไรบ้างรึเปล่า?
Day 29 - เดือนที่ผ่านมา คุณได้เรียนรู้อะไรบ้าง
Day 30 - คุณคือใคร?
ไว้จะลองทำมั่ง กันบล็อกร้าง
日本サバイバル〇
-จริงๆการไปญี่ปุ่นครั้งนี้ เป็นโครงการณ์ในฝันของเด็กที่ชอบเจร็อคทุกคนเลยก็ว่าได้
ว่าอยากไปจะไปญี่ปุ่น ไปดูไลฟ์จริงๆของวงที่ตัวเองชอบซักครั้งนึงในชีวิต
แน่นอนไอ้จิก็มีฝันนี้อยู่ในหัวมานานนนนนนมากแล้วเหมือนกัน ตั้งแต่เกลย์....(นานมากจริงๆ55)
แต่เริ่มจะเป็นรูปเป็นร่าง(แบบจริงจัง)ก็ตอนอลิส9นี่แหละ /ช้าได้อีก -*-
-แพลนจริงๆ ตั้งใจจะไปตั้งแต่ปี2008 แต่สงสัยเพราะเป็นปีชงพอดี+ย่างเข้าเบญจเพศด้วยมั้ง
เลยเจออุบัติเหตุตั้งแต่ต้นปี แถมผ่าตัดใหญ่ไปอีก1
เลยได้รับประกาศิตจากทั่นแม่ว่าห้ามขยับเขยื้นร่างกายแบบหักโหมเป็นเวลา1ปีเต็ม
(แม่รู้ได้ไง ยังไม่ได้บอกเลยนะว่าจะไปไหน ^^)
พอเลื่อนครั้งนึง ก็เลยเป็นโรคเลื่อนมาเรื่อยๆ
จนต้นปลายปี09 เข้าปี10นี่แหละ ที่เริ่มกลับมาปัดฝุ่นโครงการณ์ใหม่
เห็นว่าเลื่อนมานานแล้ว + กับลางสังเห่าแปลกๆว่าให้รีบไปซะ(ก่อนที่มันจะโคตรดังไปมากกว่านี้)
ก็เลยกะว่ารอดูตารางทัวร์อีกทีนึงแล้วค่อยตัดสินใจก็แล้วกัน
เพราะใจจริงอยากไปเที่ยวกับแฟนคลับมากกว่า
เรื่องของเรื่องคือนู๋อยากคุยกับโทระอ่าาาาา T^T
-พอเข้า10ก็ได้แต่เกลือกกลิ้งไปมา เงินเก็บก็ร่อแร่ๆ มีแต่ออกไปลั้ลลาๆเฝ้าสตาร์บั้คส์มันเกือบทุกอาทิตย์ 55+
แต่หลังจากจบทัวร์ต้นปีก็เหมือนสายฟ้าฟาด!!! ตารางทัวร์อันแสนยาวเหยียดก็มาเสิร์ฟถึงที่
แพลนที่เคยคิดไว้ในใจว่าจะไปช่วงเดือน7หรือ8 เพราะคิดว่าจะมีไลฟ์+เที่ยวกับแฟนคลับ ก็กลับหามีไม่ -*-
หลังจากเห็นตารางทัวร์มารธอนแล้ว
ตอนแรกก็ว่าจะไปเดือน8นะ ยอมเจอร้อนดีกว่าเจอฝน /ชีวิตนี้ไม่ถูกกับฤดุฝนที่สุดแล้ว (หรือเราจะเป็นแมวจริงๆ?)
หรือไม่ก็เดือน10ไปเลย จะได้ยืดช่วงเก็บเงินได้อีกหน่อย
แถมได้ดูกาเซ็ทควบไปด้วยแน่ๆ ไม่ว่าเดือน8หรือ10
แต่ตารางทัวร์พิฆาตก็หาได้ปราณีไม่ จัดไลฟ์วันที่17เดือน9มาให้อย่างจัง
เขาลงทุนจัดให้เราซะขนาดนี้ ไอ้จิจะกล้าเลื่อนไปเดือนอื่นได้อีกหรือ /เตะตูดเสือด้วยความโมโห
-ปีที่แล้ว ตั้งแต่เห็นตารางทัวร์ออกมา เรียกได้ว่าความเครียดค่อยๆทะยานเลเวลอัพเลยทีเดียว
ดีที่ตัวเองไม่ได้เป็นไมเกรน ไม่งั้นคงปวดหัวไมเกรนตายก่อนที่จะได้เจอโทระแหงมๆ เหอ เหอ
มันเครียดx100 x1000เลยนะ
เครียดทุกๆด่านที่ต้องพยายามผ่านไปให้ได้ที่ละก้าว
+ไหนจะเดินทางต่างประเทศครั้งแรก แถมคนเดียวอีกต่างหาก
ต่างจังหวัดคนเดียวยังไม่เคยไปเลยเหอะ อาจหาญมากๆ
+ไหนจะเรื่องตั๋วคอนฯที่แสนวุ่นวาย (จริงๆก็วุ่นวายทุกเรื่องอะ)
+ไหนจะเงินเก็บกองทุนที่จะเอาไว้ไปงานนี้อีก (เรื่องนี้สำคัญสุดๆเลย)
ก็เอาไปถลุงแล้วถลุงอีก เรียกได้ว่าแทบไม่มีเหลือติดบัญชีเลยก็ว่าได้
+ไหนจะเรื่องขอวีซ่า ที่มีคนขู่นักหนา ว่าวีซ่าญี่ปุ่นขอยากติดท็อป3
ยิ่งไปครั้งแรก เป็นผู้หญิง ไปคนเดียว <<ผ่านมาได้ไงเนี่ย 555+
+ไหนจะ.....(จะไหนจะทำไมนักหนาเนี่ย?) ฝ่าด่านอรหันต์ทั่นแม่
ด้วยเหตุผลทุกประการที่ว่ามา ซะไพ้จนถึงทุกวันนี้ ว่าแม่ยอมให้ไปจริงๆ(ได้ไงเนี๊ย)
+ไหนจะเรื่องจิปาถะที่จะต้องตามมาอีกล้านเจ็ด11แสน ทั้งเรื่องที่พัก ทางไปไลฟ์เฮ้าส์ วิธีการขึ้นรถไฟ บลาๆ
นั่นสิ ผ่านมาได้ยังไงเนี่ย /มอบโล่ห์ให้ตัวเอง
-จริงๆแล้วในหลายๆเรื่องที่ว่ามา จะไม่ยุ่งยาก(x100,1000)เลย ถ้าคุณมีเงินมากพอ
เชื่อซาร่าซ์สิจอร์จ 5555+
-เรื่องใหญ่เรื่องแรก คือการหาตั๋วคอนฯให้ได้
ถึงคุณจะเป็นFCของพีคัง แต่ก็ใช่ว่าจะซื้อตั๋วได้ง่ายๆ เพราะค่ายนี้กวนบาทาได้โล่ห์
ต้องจ่ายผ่านไปรษณีย์เท่านั้น แน่นอน ไปรษณีย์ไทยคงส่งไปไม่ถึง XD
มีตัวช่วยอยู่2ทาง เบสิค
คือ....
1.หาญาติโกฯที่อยู่ที่นู่นให้ช่วยซะ
2.ใช้บริการจากเวปออนไลน์จิปาถะ มีจริงๆนะเออ อยากรู้ติดต่อหลังไมค์ได้^^
แต่ข้อ2.ต้องเสียค่าบริการ20% และไม่รับประกันว่าจะได้ตั๋วแน่นอน
จริงๆต่อให้คนรู้จักทำให้มันก็ไม่รับประกันเหมือนกันนั่นแหละ
ถ้าเกิดไลฟ์วันนนั้นมีคนอยากดูมากผิดปกติ ก็ต้องจับฉลากผู้โชคดีกันไป
(แต่ไลฟ์วันเกิดโทระไม่ยักกะต้องจับฉลากแฮ๊ะ หมายควายว่าไงเนี่ย? XD)
-ถึงข้อสองเหมือนจะต้องจ่ายเงินแพงกว่าปกติ
จิเลือกข้อ1.ไป (โชคดีว่ามีเพื่อนอยู่ญี่ปุ่นพอดี และเขาก็เต็มใจช่วยจัดการให้)
แต่ถ้าใครจะเลือกข้อ1. พึงสังวรด้วยว่าญาติเรามันซื้อตั๋วคอนฯภาคพิสดารแบบพีคังเป็นมั๊ย? 555+
คือตั๋ววงปกติภาคธรรมดา มันเดินไปกดที่ร้านสะดวกซื้อได้เลยไง
แต่นี่เวอร์ชั่นFC เลยต้องพิเศษตั้งแต่การซื้อตั๋วกันเลยทีเดียว-*-
เพราะถ้าทำไม่เป็น ค่าโทรศัพท์ที่เราต้องคุยทำความเข้าใจกันเนี่ย เผลอๆมากกว่าค่าชาร์ต20%ที่ว่านั่นอีกนะ หึหึ
(แน่นอน ไอ้จิโดนมาแล้วทุกอย่างที่ว่ามา)
แถมช่วงนั้นคอมที่บ้านก็ไม่มีใช้ ต้องวิ่งรอกไปกลับบ้านแม่เกอร์ทุกวัน...เกือบเป็นอาทิตย์!!
หมดตัวตั้งแต่ยังไม่ได้แตะปท.มันเลยงานนี้ T^T
หลังจากสั่งซื้อตั๋วไปแล้วก็ต้องมานั่งรอลลุ้นอีกเกือบ2เดือน ว่าเราจะดวงงดีได้ตั๋วรอบที่เราต้องการมั๊ย?
ถ้าไม่ได้ก็ต้องไปแย่งชิงกันในวันที่เริ่มเปิดขายรอบสามัญชนอีก
ซึ้งไอ้จิก็โชคดีมาก 4รอบที่เลือกไปได้ทั้งหมด ^o^ .....รอดตัวไปอย่างหวุดหวิด
เพราะกะว่าถ้าไม่ได้2ใน4 หรือภ้าไม่ได้รอบวันเกิดโทระ ก็จะเปลี่ยนใจไปดูรอบบุโดกังทันที!!
-เรื่องใหญ่เรื่องที่2 การเตรียมตัวขอวีซ่า
ข้ามการทำหนังสือเดินทางไปนะ เพราะแค่มีบัตรประชาชน+เงินอีก1พันก็ได้มาแระ
(ข้องใจถามคนแถวนี้ได้ 555+)
ขั้นนี้ก็ถ้าใครบ้านรวย แบ๊กกราวดีก็คงไม่ต้องมีอะไรน่าวิตกกังวลแต่อย่างใด
แต่บ้านเค้ายาจกซูอ่ะ เลยทำให้วิตกเยอะอยู่
สเตจเม้นของตัวเองก็ยังไม่มี ขืนเอาพาสบุ้คของตัวเองไปยื่นนี่โดนตีกลับแน่นอน
เงินเข้าออกกระปิดกระปอยมาก แถมน้อยอีกต่างหาก (ฮา)
เรื่องที่คิดว่าโชคดีของตัวเองคือทั่นแม่เป็นข้าราชการ (ข้าราชการหรือพนง.เงินเดือน2หมื่นขึ้นไม่ไม่ต้องยื่นสเต้จเม้นก็ได้)
และตัวจิเองก็ยังมีสถานะเป็นนศ.อยู่ 2ข้อนี้เลยทำให้เบาใจไป50%
ติดก็ตรงที่ว่า ไปครั้งแรก เป็นผู้หญิง(ถึงแม้จะหน้าเหียก) และไปคนเดียว
ก็เลยพานิคกันไปตามระเบียบ
ตอนไปยื่นเอกสารเลยแยะเป็นพิเศษ ไอ้จิยัดตั้งแต่ตารางทัวร์ยันบัตรFCให้ไปด้วยแม่มเลย ฮาาาา
ตอนไปยื่นก็รอพิจารณาเอกสารนานอยู่นะ แต่คิดว่าที่ผ่านมาได้ ก็คงเพราะองค์ประกอบที่ว่ามาทั้งหมดด้วยแหละมั้ง
เพราะข้อที่ตัวเองพานิคมันก็จะเป็นเหตุที่ทำให้ไม่ผ่านด้วย แต่เราสามาถตอบคำถามเขาได้หมด
คือต่อให้ไปครั้งแรกและคนเดียว แต่เราพูดได้ และมีเหตุผลชัดเจนในการไป
ตอนรอพิจารณานี่หัวใจแทบจะออกมาวิ่งเล่นในสถานทูต ส่วนคนไปด้วยนี่นั่งเล่นTap Tapอย่างเมามัน 555
แต่ก็ไม่นานเวอร์นะ ทุกอย่างเป็นระบบ และไวกว่าที่คิดเยอะมาก
และวีซ่าก็ผ่านในบัดดล!!!
เกือบจะกรี้ดออกมาตอนที่จนท.เรียกไปรับใบฟังผล
คือถ้าเขียนไว้ในใบฟังผลเลยว่าวันไหน และ+ค่าวีซ่าไปแล้วนี่ก็แปลว่าผ่านแล้วละ
ลั้นลาที่สุดในรอบหลายเดือนตั้งแต่่เห็นตารางทัวร์เลยก้ว่าได้^^
เอาเข้าจริงๆก็ไม่ยากอย่างที่คิดนะ อย่างที่บอก ถ้าบ้านใครแบ๊กกราวดีก็สบายเลย
-เรื่องใหญ่เหรื่องที่3 การหาที่พัก และแผนที่การเดินทางไปแต่ละจุดหมาย
เรื่องนี้ก็พาเอาเครียดสิวขึ้นไปหลายอยู่ เหนื่อยมากกกกกก
สายตาสั้นอีกหลายกันเลยทีเดียว
ด้วยความงบน้อย ที่พักต้องหาแบบที่ถูกที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ต้องได้ตามที่ต้องการด้วย
คืออยากได้ห้องเดี่ยว ไม่มีห้องน้ำในตัวไม่เป็นไร แต่สภาพต้องไม่เก่ามาก(นู๋กัวผี)
มีแอร์ และต้องใกล้สถานี เดินทางสะดวก
(เริ่มเยอะละ-.-)
เลือกหานานมาก 18ล้าน มาลงตัวเอาอีตอนอีก2อาทิตย์จะบินนี่แหละ -.-"
คือต้องจำแนกคีย์เวิร์ดให้ได้108นะ มันกว้างมาก ไม่รู้จะเริ่มต้นจากตรงไหน
เพราะโดยส่วนใหญ่ที่เห็นลงตามหนังสือ หรือรีวิวที่คนไปมาก็จะค่อนข้างหลายตังค์อยู่ (บอกแล้วว่างบน้อยจริงๆ)
ถ้าอยากได้ที่พักในเขตชุมชน อาทิ อิเคะฯ บลาๆ ก็จะอัพ+++
แล้วยิ่งไปคนเดียว ถ้านอนห้องเดี่ยวก็จะแพง+++++
ตอนแรกตัดสินใจไปแล้วว่านอนแบบดอร์มก็ได้ จะได้ประหยัดเงิน
แต่คิดไปคิดมา สัมพาแระเราเยอะมหาศาล ใครจะดูแลให้ได้(ว๊ะ?)
(เป็นคนที่ไพรวาซี้สูงรองๆจากโทระชิอีกต่างหาก XD)
ช่วงนั้นพึ่งพาอากู๋ยิ่งกว่าคนในครอบครัวอ่ะ เสิร์ซกันหูดับตับไหม้
แถมต้องหาสำรองคร่าวๆไปก่อนอีกต่างหาก เพราะยังไม่รู้ว่าตั๋วคอนฯจะได้ที่ไหนบ้าง
(หัวสมองจะระเบิด!!!!)
พอเรื่องตั๋วคอนจัดการเป็นที่เรียบร้อยแล้ว การหาที่พักก็จะลงตัวขึ้นเยอะ
แต่กว่าจะได้ที่ถูกใจ และถูกเงินนี่...... -*-
ตอนนี้เลยโปรฯในระดับนึงไปแล้ว หึ หึ หึ
ที่สำคัญ ถ้ารู้ภาษาญี่ปุ่นจะช่วยเวลาหาได้เยอะมากจริงๆ
เพราะบางโรงแรมถ้าอิงลิชเพจจะคนละราคากับเจแปนนีสเพจนะ(จะบอกให้^^)
ยังไงไปคนเดียว ของเยอะ ก็ควรจะนอนคนเดียวดีที่สุด ซาร่าซ์คอนเฟิร์ม!!
-แผนที่ก็พึ่งพาอากู๋ได้เช่นกัน กู๋เจแปน อีส เดอะ เบสต์!!! 555+
เหนื่อย และ งงมากๆๆๆๆๆ ตอนทำแผนที่ กว่าจะดูออกแต่ละที่
กว่าจะทำเสร็จทั้งหมด จากสถานีไปโรงแรม ไลฟ์เฮ้าส์ บลาๆ
ต้องออกทางออกไหน ออกมาแล้วเดินไปต่อยังไง บลาๆ
ใช้เวลาทั้งหมด1เดือนเต็ม!!
แต่เมื่อไปอยู่สถานที่จริงก็ไม่ผิดหวังจริงๆ
ไม่มีหลงเลยซักที่ (ไม่นับเอ๋อๆเดินตามชาวบ้านที่โคริยาม่านะ 555)
จิไม่มีเวลาให้เดินหลงได้ทั้งวันไง ไม่มีไอโฟนไว้หาแบบสดๆด้วย
วิธีนี้เลยปลอดภัยและเซฟเวลาที่สุด
ยิ่งถ้าเป็นในโตเกียว หรือเมืองท่องเที่ยวใหญ่ๆจะสบายมากเลยเวลาใช้กู๋
เพราะสามารถมองแบบสตรีทวิวได้เลย ถูกต้อง99% (ยังเคืองเรื่องameba studioอยู่ เลย-1)
-แผนที่พร้อมแล้ว ก็มาจัดการตารางรถไฟกันต่อ
ทริปนี้เหมือนไปทำวิจัยรถไฟญี่ปุ่นมาอะ ขึ้นเยอะมาก หลายแบบด้วย
ไปใช้ชีวิตอยู่บนรถไฟซะมากกว่า50%เลยก็ว่าได้
กว่าจะจัดตารางเวลาในแต่ละวัน เข้ากับตารางรถไฟได้นี่ก็ปวดหัวได้อีก
คิดว่าก็คุ้มกับที่เสียค่าJR RAIL PASSไปอยู่นะ 555+
หมดเรื่องใหญ่ๆรึยังเนี่ย?......
ออ
เรื่องที่ใหญ่ที่สุด(นอกจากเรื่องเงิน) คือเรื่องจะบอกทั่นแม่ว่าไงว่าจะไปญี่ปุ่นนี่ละมั้ง XD
เหมือนง่ายๆ สบายๆ แต่ไม่ใช่อย่างที่เห็นนะ
-จริงอยู่ว่าแม่เคยพูดไว้ตั้งแต่ตอนที่เห็นว่าชอบญี่ปุ่นใหม่ๆ (สมัยสาวๆ 55)
ว่าอยากไปญี่ปุ่นก็ไปสิ แม่อนุญาต แต่ไปเองนะ
จิก็จำคำนั้นมานะ เออ เก็บตังค์ไปเองก็ได้ฟร่ะ ไหนๆก็ไหนๆแล้วหนิ
แต่ตอนที่เริ่มแพลนนี้ตอนแรก(ปี08หรือก่อนหน้านั้น) เคยลองแย๊บๆถามดู
ขนาดตอนนั้นจะไปกับพี่ตัวเองด้วยนะ แต่เจอปย.เด็ดมาว่า "จะไปทำไม!!"
จบข่าว ไม่กล้าพูดไรต่อเลย -*-
ทำให้พานิคมาอีกเรื่องว่าถ้าขอจริงๆ แล้วคุณนายจะอนุญาตเหรอ?
ไม่อยากจะบอกเลยว่า ตอนที่ขอหนังสือรับรองของคุณนายไปขอวีซ่า ก็ยังไม่ได้บอกเลยว่าเอาไปทำไม
(คุณนายก็ช่างใจดียิ่งนััก ขอหนังสือรับรอง วันรุ่งขึ้้นก็เอามาให้เลย ไม่ถามก่อนซักคำ^^)
มาบอกคืนก่อนที่จะไปขอวีซ่านี่แหละ เพราะต้องเตรี๊ยมกันไว้ เผื่อสถานทูตโทรมาถาม 555+
(ช่างกล้ามาอีนี่)
จริงๆก็แปลกใจมาก จนถึงตอนนี้ก็ไม่ได้ถามนะว่าทำไมถึงยอม
คุณนายอาจจะสงสาร เห็นมันพร้ำเพ้อถึงโทระทุกวันก็เป็นได้ XD
แต่ก็ต้องขอบคุณทั่นแม่มากๆ ต่อให้ไม่เคยช่วยออกความคิดเห็นอะไรเลยก็ตาม
ไม่ช่วยจริงๆนะ ถามอะไรไปให้ช่วยออกความคิดเห็นหน่อย ก็เจอตอบกลับมาว่า
"เรื่องของเธอ อยากไปเองก็จัดการเอง" -*-
ยกเว้นช่วยเอาหนังสือรับรองมาให้ กับให้ยืมเงิน(ส่วนที่ขาด)นี่แหละ (ฮา)
เอาละ ครบถ้วนทุกเรื่องก่อนออกเดินทางแล้วละมั้ง? (ขาดเรื่องไหนบอกมาเด๋วจัดห้ายยย)
คราวหน้าจะได้ออกเดินทางกันซะที 555+
ทั้งหมดทั้งมวลที่ว่ามานี้ ก็ได้มาเป็น.....
[2010.09-13-24日本サバイバル]
09.13 BKK-SGN
09.14 SGN-JPN(NRT),Tokyo
09.15 Alice Nine Live @ Koriyama
09.16 Fukuoka,Yokohama
09.17 Alice Nine Live @ Aomori
09.18 Meeting up with friend @ Tokyo
09.19 Alice Nine Live @ Kanazawa
09.20 Alice Nine Live @ Fukui
09.21 Meeting up with friend @ Osaka
09.22 Meeting up with friend @ Tokyo
09.23 THE KIDDIE Live(also event) @ Shibuya AX
09.24 JPN(NRT)-SGN-BKK
ปล.ใครอ่านจบบอกด้วยนะ เดี๋ยวจะตามไปตบรางวัลให้ อิอิ
ว่าอยากไปจะไปญี่ปุ่น ไปดูไลฟ์จริงๆของวงที่ตัวเองชอบซักครั้งนึงในชีวิต
แน่นอนไอ้จิก็มีฝันนี้อยู่ในหัวมานานนนนนนมากแล้วเหมือนกัน ตั้งแต่เกลย์....(นานมากจริงๆ55)
แต่เริ่มจะเป็นรูปเป็นร่าง(แบบจริงจัง)ก็ตอนอลิส9นี่แหละ /ช้าได้อีก -*-
-แพลนจริงๆ ตั้งใจจะไปตั้งแต่ปี2008 แต่สงสัยเพราะเป็นปีชงพอดี+ย่างเข้าเบญจเพศด้วยมั้ง
เลยเจออุบัติเหตุตั้งแต่ต้นปี แถมผ่าตัดใหญ่ไปอีก1
เลยได้รับประกาศิตจากทั่นแม่ว่าห้ามขยับเขยื้นร่างกายแบบหักโหมเป็นเวลา1ปีเต็ม
(แม่รู้ได้ไง ยังไม่ได้บอกเลยนะว่าจะไปไหน ^^)
พอเลื่อนครั้งนึง ก็เลยเป็นโรคเลื่อนมาเรื่อยๆ
จนต้นปลายปี09 เข้าปี10นี่แหละ ที่เริ่มกลับมาปัดฝุ่นโครงการณ์ใหม่
เห็นว่าเลื่อนมานานแล้ว + กับลางสังเห่าแปลกๆว่าให้รีบไปซะ(ก่อนที่มันจะโคตรดังไปมากกว่านี้)
ก็เลยกะว่ารอดูตารางทัวร์อีกทีนึงแล้วค่อยตัดสินใจก็แล้วกัน
เพราะใจจริงอยากไปเที่ยวกับแฟนคลับมากกว่า
เรื่องของเรื่องคือนู๋อยากคุยกับโทระอ่าาาาา T^T
-พอเข้า10ก็ได้แต่เกลือกกลิ้งไปมา เงินเก็บก็ร่อแร่ๆ มีแต่ออกไปลั้ลลาๆเฝ้าสตาร์บั้คส์มันเกือบทุกอาทิตย์ 55+
แต่หลังจากจบทัวร์ต้นปีก็เหมือนสายฟ้าฟาด!!! ตารางทัวร์อันแสนยาวเหยียดก็มาเสิร์ฟถึงที่
แพลนที่เคยคิดไว้ในใจว่าจะไปช่วงเดือน7หรือ8 เพราะคิดว่าจะมีไลฟ์+เที่ยวกับแฟนคลับ ก็กลับหามีไม่ -*-
หลังจากเห็นตารางทัวร์มารธอนแล้ว
ตอนแรกก็ว่าจะไปเดือน8นะ ยอมเจอร้อนดีกว่าเจอฝน /ชีวิตนี้ไม่ถูกกับฤดุฝนที่สุดแล้ว (หรือเราจะเป็นแมวจริงๆ?)
หรือไม่ก็เดือน10ไปเลย จะได้ยืดช่วงเก็บเงินได้อีกหน่อย
แถมได้ดูกาเซ็ทควบไปด้วยแน่ๆ ไม่ว่าเดือน8หรือ10
แต่ตารางทัวร์พิฆาตก็หาได้ปราณีไม่ จัดไลฟ์วันที่17เดือน9มาให้อย่างจัง
เขาลงทุนจัดให้เราซะขนาดนี้ ไอ้จิจะกล้าเลื่อนไปเดือนอื่นได้อีกหรือ /เตะตูดเสือด้วยความโมโห
-ปีที่แล้ว ตั้งแต่เห็นตารางทัวร์ออกมา เรียกได้ว่าความเครียดค่อยๆทะยานเลเวลอัพเลยทีเดียว
ดีที่ตัวเองไม่ได้เป็นไมเกรน ไม่งั้นคงปวดหัวไมเกรนตายก่อนที่จะได้เจอโทระแหงมๆ เหอ เหอ
มันเครียดx100 x1000เลยนะ
เครียดทุกๆด่านที่ต้องพยายามผ่านไปให้ได้ที่ละก้าว
+ไหนจะเดินทางต่างประเทศครั้งแรก แถมคนเดียวอีกต่างหาก
ต่างจังหวัดคนเดียวยังไม่เคยไปเลยเหอะ อาจหาญมากๆ
+ไหนจะเรื่องตั๋วคอนฯที่แสนวุ่นวาย (จริงๆก็วุ่นวายทุกเรื่องอะ)
+ไหนจะเงินเก็บกองทุนที่จะเอาไว้ไปงานนี้อีก (เรื่องนี้สำคัญสุดๆเลย)
ก็เอาไปถลุงแล้วถลุงอีก เรียกได้ว่าแทบไม่มีเหลือติดบัญชีเลยก็ว่าได้
+ไหนจะเรื่องขอวีซ่า ที่มีคนขู่นักหนา ว่าวีซ่าญี่ปุ่นขอยากติดท็อป3
ยิ่งไปครั้งแรก เป็นผู้หญิง ไปคนเดียว <<ผ่านมาได้ไงเนี่ย 555+
+ไหนจะ.....(จะไหนจะทำไมนักหนาเนี่ย?) ฝ่าด่านอรหันต์ทั่นแม่
ด้วยเหตุผลทุกประการที่ว่ามา ซะไพ้จนถึงทุกวันนี้ ว่าแม่ยอมให้ไปจริงๆ(ได้ไงเนี๊ย)
+ไหนจะเรื่องจิปาถะที่จะต้องตามมาอีกล้านเจ็ด11แสน ทั้งเรื่องที่พัก ทางไปไลฟ์เฮ้าส์ วิธีการขึ้นรถไฟ บลาๆ
นั่นสิ ผ่านมาได้ยังไงเนี่ย /มอบโล่ห์ให้ตัวเอง
-จริงๆแล้วในหลายๆเรื่องที่ว่ามา จะไม่ยุ่งยาก(x100,1000)เลย ถ้าคุณมีเงินมากพอ
เชื่อซาร่าซ์สิจอร์จ 5555+
-เรื่องใหญ่เรื่องแรก คือการหาตั๋วคอนฯให้ได้
ถึงคุณจะเป็นFCของพีคัง แต่ก็ใช่ว่าจะซื้อตั๋วได้ง่ายๆ เพราะค่ายนี้กวนบาทาได้โล่ห์
ต้องจ่ายผ่านไปรษณีย์เท่านั้น แน่นอน ไปรษณีย์ไทยคงส่งไปไม่ถึง XD
มีตัวช่วยอยู่2ทาง เบสิค
คือ....
1.หาญาติโกฯที่อยู่ที่นู่นให้ช่วยซะ
2.ใช้บริการจากเวปออนไลน์จิปาถะ มีจริงๆนะเออ อยากรู้ติดต่อหลังไมค์ได้^^
แต่ข้อ2.ต้องเสียค่าบริการ20% และไม่รับประกันว่าจะได้ตั๋วแน่นอน
จริงๆต่อให้คนรู้จักทำให้มันก็ไม่รับประกันเหมือนกันนั่นแหละ
ถ้าเกิดไลฟ์วันนนั้นมีคนอยากดูมากผิดปกติ ก็ต้องจับฉลากผู้โชคดีกันไป
(แต่ไลฟ์วันเกิดโทระไม่ยักกะต้องจับฉลากแฮ๊ะ หมายควายว่าไงเนี่ย? XD)
-ถึงข้อสองเหมือนจะต้องจ่ายเงินแพงกว่าปกติ
จิเลือกข้อ1.ไป (โชคดีว่ามีเพื่อนอยู่ญี่ปุ่นพอดี และเขาก็เต็มใจช่วยจัดการให้)
แต่ถ้าใครจะเลือกข้อ1. พึงสังวรด้วยว่าญาติเรามันซื้อตั๋วคอนฯภาคพิสดารแบบพีคังเป็นมั๊ย? 555+
คือตั๋ววงปกติภาคธรรมดา มันเดินไปกดที่ร้านสะดวกซื้อได้เลยไง
แต่นี่เวอร์ชั่นFC เลยต้องพิเศษตั้งแต่การซื้อตั๋วกันเลยทีเดียว-*-
เพราะถ้าทำไม่เป็น ค่าโทรศัพท์ที่เราต้องคุยทำความเข้าใจกันเนี่ย เผลอๆมากกว่าค่าชาร์ต20%ที่ว่านั่นอีกนะ หึหึ
(แน่นอน ไอ้จิโดนมาแล้วทุกอย่างที่ว่ามา)
แถมช่วงนั้นคอมที่บ้านก็ไม่มีใช้ ต้องวิ่งรอกไปกลับบ้านแม่เกอร์ทุกวัน...เกือบเป็นอาทิตย์!!
หมดตัวตั้งแต่ยังไม่ได้แตะปท.มันเลยงานนี้ T^T
หลังจากสั่งซื้อตั๋วไปแล้วก็ต้องมานั่งรอลลุ้นอีกเกือบ2เดือน ว่าเราจะดวงงดีได้ตั๋วรอบที่เราต้องการมั๊ย?
ถ้าไม่ได้ก็ต้องไปแย่งชิงกันในวันที่เริ่มเปิดขายรอบสามัญชนอีก
ซึ้งไอ้จิก็โชคดีมาก 4รอบที่เลือกไปได้ทั้งหมด ^o^ .....รอดตัวไปอย่างหวุดหวิด
เพราะกะว่าถ้าไม่ได้2ใน4 หรือภ้าไม่ได้รอบวันเกิดโทระ ก็จะเปลี่ยนใจไปดูรอบบุโดกังทันที!!
-เรื่องใหญ่เรื่องที่2 การเตรียมตัวขอวีซ่า
ข้ามการทำหนังสือเดินทางไปนะ เพราะแค่มีบัตรประชาชน+เงินอีก1พันก็ได้มาแระ
(ข้องใจถามคนแถวนี้ได้ 555+)
ขั้นนี้ก็ถ้าใครบ้านรวย แบ๊กกราวดีก็คงไม่ต้องมีอะไรน่าวิตกกังวลแต่อย่างใด
แต่บ้านเค้ายาจกซูอ่ะ เลยทำให้วิตกเยอะอยู่
สเตจเม้นของตัวเองก็ยังไม่มี ขืนเอาพาสบุ้คของตัวเองไปยื่นนี่โดนตีกลับแน่นอน
เงินเข้าออกกระปิดกระปอยมาก แถมน้อยอีกต่างหาก (ฮา)
เรื่องที่คิดว่าโชคดีของตัวเองคือทั่นแม่เป็นข้าราชการ (ข้าราชการหรือพนง.เงินเดือน2หมื่นขึ้นไม่ไม่ต้องยื่นสเต้จเม้นก็ได้)
และตัวจิเองก็ยังมีสถานะเป็นนศ.อยู่ 2ข้อนี้เลยทำให้เบาใจไป50%
ติดก็ตรงที่ว่า ไปครั้งแรก เป็นผู้หญิง(ถึงแม้จะหน้าเหียก) และไปคนเดียว
ก็เลยพานิคกันไปตามระเบียบ
ตอนไปยื่นเอกสารเลยแยะเป็นพิเศษ ไอ้จิยัดตั้งแต่ตารางทัวร์ยันบัตรFCให้ไปด้วยแม่มเลย ฮาาาา
ตอนไปยื่นก็รอพิจารณาเอกสารนานอยู่นะ แต่คิดว่าที่ผ่านมาได้ ก็คงเพราะองค์ประกอบที่ว่ามาทั้งหมดด้วยแหละมั้ง
เพราะข้อที่ตัวเองพานิคมันก็จะเป็นเหตุที่ทำให้ไม่ผ่านด้วย แต่เราสามาถตอบคำถามเขาได้หมด
คือต่อให้ไปครั้งแรกและคนเดียว แต่เราพูดได้ และมีเหตุผลชัดเจนในการไป
ตอนรอพิจารณานี่หัวใจแทบจะออกมาวิ่งเล่นในสถานทูต ส่วนคนไปด้วยนี่นั่งเล่นTap Tapอย่างเมามัน 555
แต่ก็ไม่นานเวอร์นะ ทุกอย่างเป็นระบบ และไวกว่าที่คิดเยอะมาก
และวีซ่าก็ผ่านในบัดดล!!!
เกือบจะกรี้ดออกมาตอนที่จนท.เรียกไปรับใบฟังผล
คือถ้าเขียนไว้ในใบฟังผลเลยว่าวันไหน และ+ค่าวีซ่าไปแล้วนี่ก็แปลว่าผ่านแล้วละ
ลั้นลาที่สุดในรอบหลายเดือนตั้งแต่่เห็นตารางทัวร์เลยก้ว่าได้^^
เอาเข้าจริงๆก็ไม่ยากอย่างที่คิดนะ อย่างที่บอก ถ้าบ้านใครแบ๊กกราวดีก็สบายเลย
-เรื่องใหญ่เหรื่องที่3 การหาที่พัก และแผนที่การเดินทางไปแต่ละจุดหมาย
เรื่องนี้ก็พาเอาเครียดสิวขึ้นไปหลายอยู่ เหนื่อยมากกกกกก
สายตาสั้นอีกหลายกันเลยทีเดียว
ด้วยความงบน้อย ที่พักต้องหาแบบที่ถูกที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ต้องได้ตามที่ต้องการด้วย
คืออยากได้ห้องเดี่ยว ไม่มีห้องน้ำในตัวไม่เป็นไร แต่สภาพต้องไม่เก่ามาก(นู๋กัวผี)
มีแอร์ และต้องใกล้สถานี เดินทางสะดวก
(เริ่มเยอะละ-.-)
เลือกหานานมาก 18ล้าน มาลงตัวเอาอีตอนอีก2อาทิตย์จะบินนี่แหละ -.-"
คือต้องจำแนกคีย์เวิร์ดให้ได้108นะ มันกว้างมาก ไม่รู้จะเริ่มต้นจากตรงไหน
เพราะโดยส่วนใหญ่ที่เห็นลงตามหนังสือ หรือรีวิวที่คนไปมาก็จะค่อนข้างหลายตังค์อยู่ (บอกแล้วว่างบน้อยจริงๆ)
ถ้าอยากได้ที่พักในเขตชุมชน อาทิ อิเคะฯ บลาๆ ก็จะอัพ+++
แล้วยิ่งไปคนเดียว ถ้านอนห้องเดี่ยวก็จะแพง+++++
ตอนแรกตัดสินใจไปแล้วว่านอนแบบดอร์มก็ได้ จะได้ประหยัดเงิน
แต่คิดไปคิดมา สัมพาแระเราเยอะมหาศาล ใครจะดูแลให้ได้(ว๊ะ?)
(เป็นคนที่ไพรวาซี้สูงรองๆจากโทระชิอีกต่างหาก XD)
ช่วงนั้นพึ่งพาอากู๋ยิ่งกว่าคนในครอบครัวอ่ะ เสิร์ซกันหูดับตับไหม้
แถมต้องหาสำรองคร่าวๆไปก่อนอีกต่างหาก เพราะยังไม่รู้ว่าตั๋วคอนฯจะได้ที่ไหนบ้าง
(หัวสมองจะระเบิด!!!!)
พอเรื่องตั๋วคอนจัดการเป็นที่เรียบร้อยแล้ว การหาที่พักก็จะลงตัวขึ้นเยอะ
แต่กว่าจะได้ที่ถูกใจ และถูกเงินนี่...... -*-
ตอนนี้เลยโปรฯในระดับนึงไปแล้ว หึ หึ หึ
ที่สำคัญ ถ้ารู้ภาษาญี่ปุ่นจะช่วยเวลาหาได้เยอะมากจริงๆ
เพราะบางโรงแรมถ้าอิงลิชเพจจะคนละราคากับเจแปนนีสเพจนะ(จะบอกให้^^)
ยังไงไปคนเดียว ของเยอะ ก็ควรจะนอนคนเดียวดีที่สุด ซาร่าซ์คอนเฟิร์ม!!
-แผนที่ก็พึ่งพาอากู๋ได้เช่นกัน กู๋เจแปน อีส เดอะ เบสต์!!! 555+
เหนื่อย และ งงมากๆๆๆๆๆ ตอนทำแผนที่ กว่าจะดูออกแต่ละที่
กว่าจะทำเสร็จทั้งหมด จากสถานีไปโรงแรม ไลฟ์เฮ้าส์ บลาๆ
ต้องออกทางออกไหน ออกมาแล้วเดินไปต่อยังไง บลาๆ
ใช้เวลาทั้งหมด1เดือนเต็ม!!
แต่เมื่อไปอยู่สถานที่จริงก็ไม่ผิดหวังจริงๆ
ไม่มีหลงเลยซักที่ (ไม่นับเอ๋อๆเดินตามชาวบ้านที่โคริยาม่านะ 555)
จิไม่มีเวลาให้เดินหลงได้ทั้งวันไง ไม่มีไอโฟนไว้หาแบบสดๆด้วย
วิธีนี้เลยปลอดภัยและเซฟเวลาที่สุด
ยิ่งถ้าเป็นในโตเกียว หรือเมืองท่องเที่ยวใหญ่ๆจะสบายมากเลยเวลาใช้กู๋
เพราะสามารถมองแบบสตรีทวิวได้เลย ถูกต้อง99% (ยังเคืองเรื่องameba studioอยู่ เลย-1)
-แผนที่พร้อมแล้ว ก็มาจัดการตารางรถไฟกันต่อ
ทริปนี้เหมือนไปทำวิจัยรถไฟญี่ปุ่นมาอะ ขึ้นเยอะมาก หลายแบบด้วย
ไปใช้ชีวิตอยู่บนรถไฟซะมากกว่า50%เลยก็ว่าได้
กว่าจะจัดตารางเวลาในแต่ละวัน เข้ากับตารางรถไฟได้นี่ก็ปวดหัวได้อีก
คิดว่าก็คุ้มกับที่เสียค่าJR RAIL PASSไปอยู่นะ 555+
หมดเรื่องใหญ่ๆรึยังเนี่ย?......
ออ
เรื่องที่ใหญ่ที่สุด(นอกจากเรื่องเงิน) คือเรื่องจะบอกทั่นแม่ว่าไงว่าจะไปญี่ปุ่นนี่ละมั้ง XD
เหมือนง่ายๆ สบายๆ แต่ไม่ใช่อย่างที่เห็นนะ
-จริงอยู่ว่าแม่เคยพูดไว้ตั้งแต่ตอนที่เห็นว่าชอบญี่ปุ่นใหม่ๆ (สมัยสาวๆ 55)
ว่าอยากไปญี่ปุ่นก็ไปสิ แม่อนุญาต แต่ไปเองนะ
จิก็จำคำนั้นมานะ เออ เก็บตังค์ไปเองก็ได้ฟร่ะ ไหนๆก็ไหนๆแล้วหนิ
แต่ตอนที่เริ่มแพลนนี้ตอนแรก(ปี08หรือก่อนหน้านั้น) เคยลองแย๊บๆถามดู
ขนาดตอนนั้นจะไปกับพี่ตัวเองด้วยนะ แต่เจอปย.เด็ดมาว่า "จะไปทำไม!!"
จบข่าว ไม่กล้าพูดไรต่อเลย -*-
ทำให้พานิคมาอีกเรื่องว่าถ้าขอจริงๆ แล้วคุณนายจะอนุญาตเหรอ?
ไม่อยากจะบอกเลยว่า ตอนที่ขอหนังสือรับรองของคุณนายไปขอวีซ่า ก็ยังไม่ได้บอกเลยว่าเอาไปทำไม
(คุณนายก็ช่างใจดียิ่งนััก ขอหนังสือรับรอง วันรุ่งขึ้้นก็เอามาให้เลย ไม่ถามก่อนซักคำ^^)
มาบอกคืนก่อนที่จะไปขอวีซ่านี่แหละ เพราะต้องเตรี๊ยมกันไว้ เผื่อสถานทูตโทรมาถาม 555+
(ช่างกล้ามาอีนี่)
จริงๆก็แปลกใจมาก จนถึงตอนนี้ก็ไม่ได้ถามนะว่าทำไมถึงยอม
คุณนายอาจจะสงสาร เห็นมันพร้ำเพ้อถึงโทระทุกวันก็เป็นได้ XD
แต่ก็ต้องขอบคุณทั่นแม่มากๆ ต่อให้ไม่เคยช่วยออกความคิดเห็นอะไรเลยก็ตาม
ไม่ช่วยจริงๆนะ ถามอะไรไปให้ช่วยออกความคิดเห็นหน่อย ก็เจอตอบกลับมาว่า
"เรื่องของเธอ อยากไปเองก็จัดการเอง" -*-
ยกเว้นช่วยเอาหนังสือรับรองมาให้ กับให้ยืมเงิน(ส่วนที่ขาด)นี่แหละ (ฮา)
เอาละ ครบถ้วนทุกเรื่องก่อนออกเดินทางแล้วละมั้ง? (ขาดเรื่องไหนบอกมาเด๋วจัดห้ายยย)
คราวหน้าจะได้ออกเดินทางกันซะที 555+
ทั้งหมดทั้งมวลที่ว่ามานี้ ก็ได้มาเป็น.....
[2010.09-13-24日本サバイバル]
09.13 BKK-SGN
09.14 SGN-JPN(NRT),Tokyo
09.15 Alice Nine Live @ Koriyama
09.16 Fukuoka,Yokohama
09.17 Alice Nine Live @ Aomori
09.18 Meeting up with friend @ Tokyo
09.19 Alice Nine Live @ Kanazawa
09.20 Alice Nine Live @ Fukui
09.21 Meeting up with friend @ Osaka
09.22 Meeting up with friend @ Tokyo
09.23 THE KIDDIE Live(also event) @ Shibuya AX
09.24 JPN(NRT)-SGN-BKK
ปล.ใครอ่านจบบอกด้วยนะ เดี๋ยวจะตามไปตบรางวัลให้ อิอิ