大きくなった子どもたちはみんな理解してくれていますが
クリスマスにも正月もフィリピンに帰れなかったので小さい子どもたちから
ダディはやっぱり日本がいいの?
いつ帰ってくるの?と言われ正直すぐにでも帰りたい気持ちになります。
そんな時はこんな言葉を子どもたちに伝えます。

独りぼっちだったり困りはてていたり誰かの助けが必要なときは
まぶたを閉じてわたしを思いわたしの名前をよびなさい。
kapag nagiisa ka nahihirapan o kailangan mo ng tulong ng iba
ipikit mo ang iyong mga mata, isipin mo ako, at tawagin mo ang aking pangalan.

そうすればわたしはくる。
gagawin ko ito para sa iyo.

見上げる夏の日の大空にわたしの姿をさがしもとめ
tumingala ka sa malawak na kalangitan ng tagaraw at hanapin mo ang aking anyo.

道に響くわたしの足音にあなたの耳をこらしなさい。
pakinggan mo ang tunog ng aking mga yapak na umaalingawngaw sa daan.

石を持ちあげてみればそこにわたしは いる。

インディアンの祈りより

















今はカブや最近の話ですがフィリピンでの事もまだまだ残しておきたい話もあるので


