2026年7月 タイ歌
◇ไม่มีใครรู้ตัวเรา
良い歌だ…と皆に言っておきながら、
まだ訳したことがなかったですね
ไม่มีใครรู้ตัวเราผ่านอะไรมา
誰も知らない。俺たちが何を過ごしてきたか何って
รอยยิ้มที่เห็นมันแค่หน้ากากธรรมดา
見た笑顔は、ただの普通の仮面だ
กลางคืนที่อ้างว้าง
むなしい夜
มันดังเกินคำพูดจา
話す言葉より大きな声だ
มีแค่เงาของเราที่ยังยืนอยู่ข้างใน
俺たちの影だけが、まだ心の中にいる
บางวันก็ล้มแบบไม่มีใครเห็น
ある日、誰もわからず倒れていく
บางคืนก็เจ็บแต่ต้องเก็บมันเอาไว้
ある夜、痛みを持ち続けなければいけない
มีคำถามมากมายในใจ
心の中は、たくさんの疑問を持つ
แต่ไม่เคยได้คำตอบนั้น
しかし、答えをもらう事はなかった
มีแค่เสียงหัวใจที่ยังบอก
まだ伝えてない心の声だけがある
ให้เราอย่าไปยอมแพ้มัน
俺たちは、諦めてはいけないのだ。
ถ้าจะพลาดก็ให้มันพลาดด้วยตัวเอง
พลาดให้มันสุดทางที่ไป
ไม่ใช่เพราะปากของใคร
และพรุ่งนี้เราจะเริ่มใหม่
ด้วยใจเดิมที่ไม่ยอม
ไม่มีใครรู้ตัวเราผ่านอะไรมา
ว่าจะยืนตรงนี้ได้
ต้องยอมแลกด้วยกี่น้ำตา
พลาดกี่ครั้งล้มมากี่ที
ก็ยังไม่ยอมจากทางที่ฝัน
เพราะหัวใจนั้นมันยังตะโกนว่า
มันยังไม่ถึงเวลาของเรา
กูเดินมาคนเดียวบนถนนที่โดดเดี่ยว
มีแค่เงาที่เกี่ยวพัน
มีแค่มันที่รู้ว่าเราเป็นใคร
ล้มและลุกซ้ำไปซ้ำมา
เหมือนเดิมหรือไง
ไม่มีมือไหนยื่นมา
มีแต่คำวิจารณ์คอยทิ่มแทง
คำคนแม่งเบาแต่แผลมันลึกข้างใน
ยิ้มให้โลกทั้งวันแต่ข้างในแตกสลาย
จะพังให้สุดก็เอาเลยสิ
แต่จะไม่ยอม
แต่จะไม่ยอม
ให้มันจบลงเพราะชีวิตเรามันรบจริง
ไม่ใช่แค่คำในบทที่ใครเขียน
ให้เรามา
โลกมันใจร้าย
เวลาที่เราไม่เหลืออะไร
เพราะไม่มีใครเห็น
ตอนเราไม่มีค่าอะไร
แต่ทุกรอยแผล
มันคอยสอนอะไรให้เราเข้าใจ
ว่าคนที่ต้องอยู่กับเรา
คือตัวเราและมันไม่เคยต้องการอะไร
