พี่ชาย.....
ตอนนี้ฉันอ่อนแอมากเหลิอเกิน
มันคงถึงจุดสูงสุดของมันแล้วมั้ง
เมื่อไหร่กันนะที่ฉันเริ่มรู้สึกว่าไม่ไหว
ทำไมฉันถึงรับรู้ถึงสัญญาณนี้ไม่ได้เลยล่ะ
ทำไม ทำไมกัน....
เพราะฉันหวังว่าทุกอย่างมันจะดีขึ้นงั้นหรอ
ถึงได้โล่งใจจนลืมจินตนาการวาดฝันอีกแบบนึงไว้
พี่ค่ะ...
ตอนนี้ฉันเข้าใจความหมายของการอยู่คนเดียวแล้วจริงๆ
มือที่เคยปลอบโยนและคำพูดที่ให้กำลังใจกันมันไม่มีอีกแล้วล่ะ
ไม่ว่าเราจะอ่อนแอมากแค่ไหน รู้สึกแย่มากแค่ไหน
สิ่งที่ทำได้ ณ ตอนนั้น ก็แค่กอดตัวเองเพียงลำพังเท่านั้น...
ได้แค่นี้จริงๆ
ฉันขอสามนาทีที่ฉันจะร้องไห้อยู่ตอนนี้
เพราะหลังจากนี้แล้วฉันจะก้าวต่อไป
ฉันจะต้องเข้มแข็งให้ได้ แม้ว่าฉันจะอ่อนแอลงเมื่อไหร่
ก็จะมีแค่ตัวฉันเท่่านั้นที่จะรู้มัน