เสียงคุณโซรารุที่พูดถึงในเอ็นทรี่นี้นะฮัป เป็นเสียงไทป์ที่ว่า ฟังแล้วสบายใจจังน้า~ ｡ﾟ(ﾉωヽ｡)ﾟ｡
----------------------------------------------------------------------------
ไม่ได้อัพมานานมาก
นานจนนอนก่ายหน้าผากนึกพาสเข้า Blog ตัวเองอยู่หลายนาที (´；ω；｀)ﾌﾞﾜｯ
อันที่จริงแล้วที่ฮึดกลับมาเขียนอีกครั้ง ได้รับแรงบันดาลใจมาจากน้องที่รู้จักในทวิตเตอร์ตคนหนึ่ง ถ้าไม่ค่อยได้คุยกับใครแล้วล่ะก็อย่างน้อยก็ควรที่จะคุยกับตัวเองบ้าง ไดอารี่ก็ดี ฟิคก็ดี ประโยคไร้สาระบ้าบออะไรก็ดี อย่างน้อยก็ควรที่จะเขียนอะไรทุกวัน
ช่วงนี้เป็นช่วงชีวิตที่เรียกว่าไงดี...โคตรน่าเบื่อ?
อยู่ก็ได้ ไม่อยู่ก็ได้ ต่อให้ภาวนาให้หลับแล้วไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีกเลย ถึงอย่างนั้นก็ยังคงหงุดหงิดกับเสียงนาฬิกาปลุกที่ได้ยินในทุก ๆ เช้าเสมอ
คนที่ทุก ๆวัน ต้องนั่งถามกับตัวเองว่า เราอยู่ต่อไปเพื่ออะไร มีเป้าหมายอะไร มีอะไรที่อยากทำ
โดยที่ไร้คำตอบให้กับคำถามนั้น คนอื่น ๆ เหล่านั้นมีความรู้สึกอย่างไรกันนะ?
สุขภาพยังคงย่ำแย่ และดูเหมือนจะแย่ลงเรื่อย ๆ
ในส่วนของสภาพจิต สุดท้ายก็ทิ้งการรักษากับนักจิตบำบัด
เรารู้สึกว่าจิตแพทย์จะไม่สามารถช่วยเราได้หากเราไม่มีอารมณ์คล้อยตาม
ขณะหนึ่งเราเคยอยากที่จะหาย แต่ไม่ใช่ ณ ปัจจุบัน
มีความย้อนแย้งภายในหัวว่า เราสามารถที่จะดำรงอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยสัตว์สังคมแบบนี้ได้ ถึงแม้เราจะยังคงมีอาการ Social Phobia ก็ตาม อย่างไรก็ดี มันช่างเป็นอาการงี่เง่าที่ค่อนข้างส่งผลกระทบกับเรื่องสังคมในที่ทำงาน ไม่รู้ว่าลับหลังเขาจะคิดหรือจะพูดอย่างไร
สังคมที่เต็มไปด้วยคนซึ่งต่างความคิดต่างที่มาน่ะ น่ากลัวจะตาย (ﾉω･ヽ)
ในส่วนของเป้าหมายชีวิตช่วงนี้...เป็นศูนย์ wwwww (；ω；)
ไม่มีอะไรที่อยากทำ ไร้ซึ่งแรงบันดาลใจ ใช้ชีวิตอยู่ไปวัน ๆ
ถ้าจะมีสิ่งที่ทำให้รู้สึกสบายใจ ก็เห็นจะมีแค่แมวกับเสียงของคุณโซรารุซังละมั้ง wwww
เป็นเสียงที่ช่วยเยียวยาจิตใจ....เป็นเสียงที่อยากจะนอนฟังเฉย ๆ โดยไม่ต้องทำอะไร
เพราะแบบนั้นก็อยากที่จะไปนั่งโง่ ๆ ในคอนเพื่อฟังเสียงของเขาร้องสดสักครั้ง
เป้าหมายเล็กจิ๋วต่อจากนี้คือ "กลับไปญี่ปุ่นอีกครั้ง"
ถึงจะเป็นเป้าหมายง่อย ๆ แต่ก็จัดว่าเป็นอีกหนึ่งเป้าหมายในชีวิตล่ะนะ ( ´⊿`)y-~~