ตัวเท่าบ้าน ....
คิดถึง
ตัวเท่าบ้าน ....
ตัวเท่าบ้าน ....
เรากลัว...
เราเพิ่งล้มตัวลงนอนเมื่อ45นาทีที่แล้ว และหลับได้เลยเหมือนดับสวิทช์ ..
เรารู้สึกตัวอีกที ...
อยู่ดีๆมันก็อึดอัด .. ความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นอีกแล้ว
มันเคยหายไปอยู่พักนึง แล้วกลับมาใหม่ เราตกใจมาก แต่
อยู่ดีๆในใจมันก็ฮึดสู้ ทั้งๆที่ไม่ไหวเลยจริงๆ ชาทั้งร่าง ใจเต้นเหมือนจะระเบิดออกมา
พยายามไขว่คว้า พยายามลืมตา
เรามองเห็นในห้องตัวเองทั้งๆที่ตายังเปิดไม่ขึ้นทั้งหมด มองเห็นมือตัวเองที่พยายามจะลุกไปเปิดไฟ
แต่ก็เหมือนมีใครมากดหัวเราไว้ .....
และมันน่ากลัวมากที่เรารู้สึกถึงมือหลายๆคู่ที่กำลังกดหัวเราอยู่ ..
ทำให้เราท่องบทสวดมนต์ทุกอย่างที่่นึกออก ..
ซึ่งมันน่าตกใจมากกว่าเดิม ที่รู้สึกได้ว่าอยู่ดีๆ ปากก็สั่น สั่นแบบเราได้ยินเสียงฟันตัวเองกระทบกัน
ขณะตอนนั้น ตาตัวเองมองเห็นแสงไฟเล็กๆ ที่รู้สึกว่าทำให้มองห้องชัดขึ้น
ตาเริ่มพยายามจะลืม แล้วก็เห็นอะไรไม่รู้สีดำเป็นกลุ่มควันที่ไม่เป็นรูปร่างยังกับผู้คุมวิญญาณในแฮรี่พอตตเตอร์..
มือหลายๆคู่ ค่อยๆปล่อยไป
แล้วสุดท้ายเราก็สะดุ้ง เฮือกกกกก ขึ้นมา ตัวเหมือนโดนตะคริวกิน ที่สำคัญ หัวใจเต้นแรง
แรงมาก แรงจนตัวเองได้ยิน แรงเหมือนวิ่งสักสามกิโลโดยไม่พัก
ตอนสะดุ้งนี่ ถ้าแบบเฮือก! แล้วลุกขึ้นมากอดใครได้จริงๆคงดี
แต่ไม่มีไง เฮือก แล้วนอนนิ่ง เหงื่อแตก หัวใจเต้นเหมือนกลอง ขยับไม่ได้สักนิด
พอตั้งสติได้แล้ว เลยมองรอบห้อง ก็เจอโทรศัพท์ตัวเองที่หน้าจอสว่างไว้เพราะชาร์จแบต
และสาบานได้เลยว่า ตอนนอนเราเสียบมันไว้ ไฟหน้าจอไม่ติด เพราะถ้าไฟหน้าจอติดเราคงนอนไม่ได้
นั่นคือ เหตุผลของแสงสว่างเล็กๆที่เรามองเห็น และทำให้มั่นใจเลยว่าไอ้ที่เจออะไม่ใช่ฝันแน่ๆ
แล้วประเด็นที่ขนพองสยองเกล้าที่สุดคือ ไอ้ความรู้สึกที่มีมือหลายคู่ขยำหัวอยู่นั่น
มันสดๆร้อนๆ อยู่บนหัวแบบรู้สึกได้.. บอกได้เลยว่ามันจับหัวกูตรงไหนบ้าง
หลังจากนั้นเลยเปิดไฟ แล้วทำอะไรไม่ถูก ถดตัวมานั่งพิงหัวเตียง หยิบโทรศัพท์มา
แล้วก็คิดไม่ออกเลยว่าจะติดต่อใคร คนที่นึกถึงเลยมันก็มี แต่ก็รู้ว่าเค้านอนแล้ว นี่มันตีสามกว่าแล้ว
เลยไม่รู้จะทำไงต่อ อัพทวีตทั้งๆที่มือสั่นๆ สักพักใหญ่ๆปอนด์ทักมา
จุดนั้น รู้สึกเลยว่าการมีใครสักคนตอนเราเฟลนี่ มันโคตรสำคัญ
หลังจากนั้นแป๊บนึง โอมก็มาคุยด้วย
แล้วเลยมานั่งอัพบล็อกอยู่อย่างนี้
เพราะไม่รู้จะทำไรดี จะนอนต่อก็ไม่กล้า ทั้งๆที่ง่วงมาก..
ขอบคุณสองคนนั้นจริงๆที่ไม่นอนในเวลาดึกดื่นเกือบเช้ายังงี้
พรุ่งนี้เราคงต้องไปวัด ...
เราเพิ่งล้มตัวลงนอนเมื่อ45นาทีที่แล้ว และหลับได้เลยเหมือนดับสวิทช์ ..
เรารู้สึกตัวอีกที ...
อยู่ดีๆมันก็อึดอัด .. ความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นอีกแล้ว
มันเคยหายไปอยู่พักนึง แล้วกลับมาใหม่ เราตกใจมาก แต่
อยู่ดีๆในใจมันก็ฮึดสู้ ทั้งๆที่ไม่ไหวเลยจริงๆ ชาทั้งร่าง ใจเต้นเหมือนจะระเบิดออกมา
พยายามไขว่คว้า พยายามลืมตา
เรามองเห็นในห้องตัวเองทั้งๆที่ตายังเปิดไม่ขึ้นทั้งหมด มองเห็นมือตัวเองที่พยายามจะลุกไปเปิดไฟ
แต่ก็เหมือนมีใครมากดหัวเราไว้ .....
และมันน่ากลัวมากที่เรารู้สึกถึงมือหลายๆคู่ที่กำลังกดหัวเราอยู่ ..
ทำให้เราท่องบทสวดมนต์ทุกอย่างที่่นึกออก ..
ซึ่งมันน่าตกใจมากกว่าเดิม ที่รู้สึกได้ว่าอยู่ดีๆ ปากก็สั่น สั่นแบบเราได้ยินเสียงฟันตัวเองกระทบกัน
ขณะตอนนั้น ตาตัวเองมองเห็นแสงไฟเล็กๆ ที่รู้สึกว่าทำให้มองห้องชัดขึ้น
ตาเริ่มพยายามจะลืม แล้วก็เห็นอะไรไม่รู้สีดำเป็นกลุ่มควันที่ไม่เป็นรูปร่างยังกับผู้คุมวิญญาณในแฮรี่พอตตเตอร์..
มือหลายๆคู่ ค่อยๆปล่อยไป
แล้วสุดท้ายเราก็สะดุ้ง เฮือกกกกก ขึ้นมา ตัวเหมือนโดนตะคริวกิน ที่สำคัญ หัวใจเต้นแรง
แรงมาก แรงจนตัวเองได้ยิน แรงเหมือนวิ่งสักสามกิโลโดยไม่พัก
ตอนสะดุ้งนี่ ถ้าแบบเฮือก! แล้วลุกขึ้นมากอดใครได้จริงๆคงดี
แต่ไม่มีไง เฮือก แล้วนอนนิ่ง เหงื่อแตก หัวใจเต้นเหมือนกลอง ขยับไม่ได้สักนิด
พอตั้งสติได้แล้ว เลยมองรอบห้อง ก็เจอโทรศัพท์ตัวเองที่หน้าจอสว่างไว้เพราะชาร์จแบต
และสาบานได้เลยว่า ตอนนอนเราเสียบมันไว้ ไฟหน้าจอไม่ติด เพราะถ้าไฟหน้าจอติดเราคงนอนไม่ได้
นั่นคือ เหตุผลของแสงสว่างเล็กๆที่เรามองเห็น และทำให้มั่นใจเลยว่าไอ้ที่เจออะไม่ใช่ฝันแน่ๆ
แล้วประเด็นที่ขนพองสยองเกล้าที่สุดคือ ไอ้ความรู้สึกที่มีมือหลายคู่ขยำหัวอยู่นั่น
มันสดๆร้อนๆ อยู่บนหัวแบบรู้สึกได้.. บอกได้เลยว่ามันจับหัวกูตรงไหนบ้าง
หลังจากนั้นเลยเปิดไฟ แล้วทำอะไรไม่ถูก ถดตัวมานั่งพิงหัวเตียง หยิบโทรศัพท์มา
แล้วก็คิดไม่ออกเลยว่าจะติดต่อใคร คนที่นึกถึงเลยมันก็มี แต่ก็รู้ว่าเค้านอนแล้ว นี่มันตีสามกว่าแล้ว
เลยไม่รู้จะทำไงต่อ อัพทวีตทั้งๆที่มือสั่นๆ สักพักใหญ่ๆปอนด์ทักมา
จุดนั้น รู้สึกเลยว่าการมีใครสักคนตอนเราเฟลนี่ มันโคตรสำคัญ
หลังจากนั้นแป๊บนึง โอมก็มาคุยด้วย
แล้วเลยมานั่งอัพบล็อกอยู่อย่างนี้
เพราะไม่รู้จะทำไรดี จะนอนต่อก็ไม่กล้า ทั้งๆที่ง่วงมาก..
ขอบคุณสองคนนั้นจริงๆที่ไม่นอนในเวลาดึกดื่นเกือบเช้ายังงี้
พรุ่งนี้เราคงต้องไปวัด ...
อย่าทำแบบนี้ต่อหน้ากูอีก ได้โปรด
จุกจนพูดไม่ออก
(:_;)
ซื้อหนังสือมาสองเล่ม แต่เป็นฉบับแปลไทยนะ
Bet Me นี่สนุกมาก อ่านแล้วติดงอมแงมเลย
เราชอบคนอย่างมิน ดอบส์อะ เค้าไม่ผอมไม่สวยแต่ชีวิตก็ดี
แถมมีคนอย่างคาลมาชอบอีกต่างหาก
อ่านเรื่องนี้แล้วรู้สึกว่า น่าจะมีคนที่ดูกันที่ใจหลงเหลืออยู่บ้างแหละนะ ฮ่าาา
ส่วน Welcome to Temptation นี่ยังอ่านไม่จบ
งงนิดหน่อยแต่ก็จะลองอ่านไปเรื่อยๆ มีเวลาสองวันก่อนเปิดเทอม
คิดว่าน่าจะทันนะ ดูๆแ้ล้วพระเอกอย่างฟิน ทักเกอร์ก็เท่ดี (＾ε＾)
ถ้ามีโอกาส และเงินอำนวย จะซื้อฉบับอิงค์มาเก็บไว้