อยากจะเขียนบ๊อคมานานแล้ว แต่ที่หายไปเลยเพราะไปยกเลิกเนต แล้วตอนนี้ก็ใช้แอร์การ์ดเล่นอยู่ เข้าอะไรอะไรก็ช้ามาก หงุดหงิดสุดทน ดีตรงที่แค่ไม่ต้องจ่าย 630 ทุกเดือนด้วยสปีดเนตที่ช้ายิ่งกว่าหอยทาก - -* ตอนนี้เหมือนเล่นฟรี50ชม.แก้เซง ทำอะไรไม่ได้นอนจากคุยเอม และก็เข้าเวปที่ไม่ต้องดาวโหลดไฟล์วีดีโอ =[]=" แล้วเข้าอมีบ้าไม่ได้เลย เข้ายาก ซับมิดแล้วหาย บลาๆจนหงุดหงิด ทิ้งบ๊อกให้เน่าเปื่อยไปวันๆอีกเช่นกัน . . .
งานเยอะ เหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่อะไรๆก็ทนได้ทั้งนั้น แต่ที่จะทนไมได้คือคนใกล้ตัว! คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก สุภาษิตนี้ได้ยินมาตั้งแต่สมัยเรียนชั้นประถม แต่พึ่งจะเข้าใจลึกซึ้งถึงความหมายก็ช่วง20กว่าๆ เริ่มเข้าใจมากขึ้นมากขึ้นทุกวัน จนตอนนี้ อายุก็ใกล้จะ 30 แล้ว (จ๊าก! แก่มากมาย55+) เข้าใจคำนี้สุดๆไปเลย เรานี่โคตอดทนเลย ตอนนี้เหมอืนจะภูมิใจในความอดทนของตัวเองมากๆ ถ้าเป็นควาย ก็คงจะไถนาได้โดยไม่ต้องหลับต้องนอนกันเลยทีเดียว เหอๆ
ตอนนี้เงินมีอยู่ห้าหมื่นในแบงค์ ในกะเป๋ามีเงินอีกประมาณ สี่พัน อยู่กับเพื่อนอีกหมื่นนึงซึ่งมันต้องใช้หนี้เราในเวลาอันใกล้นี้ ตอนนี้วางแผนวางรากฐานชีวิตด้วยเงินแค่นี้ถือว่ายังคงไม่พอสำหรับคนสองคนในอนาคตแน่นอน เตรียมตัวรอเวลา รอเส้นความอดทนที่มันใกล้จะขาดรอนๆ ก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้มากน้อยเพียงได แต่เรามันคนชอบเสี่ยง อะไรจะเกิดขึ้น มันก็คงจะช่วยไม่ได้ เพราะเรารับมันไม่ได้แล้ว พอรับมามากๆ จากที่คิดว่าตัวเองไหว กูทนได้ มันกลับกลายเป็นเริ่มสะท้อนกลับเหมอืนกระจกเลยเหอะ ตอนนี้ต่อต้านแบบสุดๆ รู้ตัวทุกอย่างเลยว่ากำลังทำอะไรอยู่ ตอนนี้ เริ่มพูดออกมาแล้วสิ่งที่รู้สึก สิ่งที่ไม่อยากจะทน เริ่มใส่เกียร์เดินหน้าแบบไม่ยั้ง อากาศร้อน อารมณ์ร้อน มันยังคงไม่มีอะไรดีขึ้นแน่นอนในช่วงเวลาแบบนี้. . . . .
พูดถึงสภาพอากาศ ตอนนี้แสบตัวมากๆ ตอนนี้สถาพผิวช่วงคอลงไปจนถึงหลังและหน้าอกมันหยาบกระด้างเหมือนกระดาษทรายเบอร์ศูนย์มากๆไม่เคยเป็นเยอะขนาดนี้มาก่อน จับไปแล้วรู้สึกระคาย เวลาเหงือกออกก็จะแสบๆ หนึบๆเหนียวๆด้วยเหงื่อไคล โคดหยะแหยงตัวเองเลย -*- ตอนนี้เลยต้องหันมาอาบน้ำในช่วงตอนกลางวันด้วย ไม่งั้น อะไรอะไรก็คงจะดูร้อนไปหมดในสายตา เหอๆ
ขนาดอยู่บ้านนอก มีต้นไม้แท้ๆ ยังร้อนได้ขนาดนี้ ยิ่งในกทม.จะร้อนมากขนาดไหน ยิ่งอีพวกเล่นกีฬาสีกลางกรุงด้วยแล้ว คงไม่ต้องพูดถึง ขอให้เป็นมะเร็งผิวหนัง ไม่สิ มะเร็งอาจจะนานไป ขอให้เป็นโรคท้องร่วงเฉียบพลันละกัน ตายเร็วดี เหอๆ ไม่มีจิตสำนึกรักประเทศ รักในหลวง คนพวกนี้มันจะต้องตายด้วยโรคแบบนี้แหละ ถ้าตายด้วยมะเร็ง หรือโรคเอดส์ มันจะไฮโซไปสำหรับคนพวกนั้น น่าจะมีจิตสำนึกกันซะบ้าง ทำงานทำการให้มีเงินมาจ่ายภาษีจะได้มีเงินมาพัฒนาประเทศ รับผิดชอบในส่วนของตัวเอง สมัยเรายังเด็ก โดนสั่งสอนเสมอว่าเป็นเด็กก็ต้องรับผิดชอบ หน้าที่ของเราคือเรียน ก็ต้องเรียน แต่ผู้ใหญ่สมัยนี้ ไม่เห็นจะไปรับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองเลย อะไรไม่พอใจ ประท้วง อะไรไม่ได้ดั่งใจประท้วง!! อะไรไม่ถูกใจก็ประท้วง!!!!! เรื่องนั้นเรื่องนี้ต้องมีคนมารับผิดชอบ หูยยย ช่างเป็นคนที่มีความรับผิดชอบในตัวเองกันเสียงจริง! แค่เรื่องของตัวเองยังจัดการไม่ได้ หนี้ที่ก่อขึ้นยังใช้หนี้กันไม่ได้ ทำเองก่อเอง แต่ไปขอให้คนอื่นช่วยใช้หนี้ให้ เจริญประเทศไทย! อยากจะรู้นักว่า คนที่ไปเนี่ย มีใครไม่เป็นหนี้บ้าง?
และแล้วมันก็พาลไปเรื่องการเมืองจนได้ 555
ตอนนี้อยากจะบอกว่าแทบจะลืมเรื่องคัตตุนมาไทยไปเสียสนิด ถึงจะพูดถึงคัตตุนกับคนอื่นบ่อยๆ แต่ใน1วัน เราคุยกับคนอื่นเกิน1 ชั่วโมงมั้ย? พอเลิกคุย ก็เลิกคิดทันที มันเหมือนเป็นบทสนทนาที่จะทำให้เรามีเรื่องพูดไปซะแล้ว ทั้งที่ในเวลาความเป็นจริง ชีวิตจริง เราเหนื่อยกับการใช้ชีวิตช่วงนี้เหลือเกิน น้ำเป้นคนเดียวที่รู้เรื่องเรามากที่สุด เรารู้สึกสงสารมากๆ ที่มันจะต้องมาอดทนกับคนแบบเรา นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกดีใจที่น้ำไม่กลับมาวันจันทร์ เพราะว่าจะได้ไม่ต้องมาอดทนกับที่นี่ รู้สึกโล่งอดมาก จนถึงตอนนี้ ก็ยังรู้สึกไม่อยากให้น้ำกลับมาอยู่ดี คิดว่าอยู่ที่นั่นแล้วจะดีกว่าที่นี่(ละมั้ง)
ตอนนี้เรารู้สึกเป็นทุกข์กับที่นี่มากๆ
กั บ สิ่ ง ที่ ใ คร ๆ ก็ คิ ด ว่ า เ ร า โ ช ค ดี . . .