สวัสดีไดอารี่ของเรา ตอนนี้ไม่ชินตากับไดอารี่ 5555+ ไม่ได้อัพนานๆ กระแดะไปงั้นเอง ฮ่าๆ วันนี้เราอยู่บ้าน ทำงาน ส่วนน้ำ มันไปเที่ยวสยาม และก็เอารุปที่น้องๆฝากซื้อไปส่งด้วย ไม่รู้ว่ามันจะเก็บเงินมาครบมั้ย เงินหายนะ มีโดน!!
ถ้ามาอ่านก็จะบอกไว้เลยว่า ถ้าเงินหาย หรือเก็บไม่ครบ เราจะไม่ทำยำวุ้นเส้นให้กินอีกต่อไป!! ฮ่าๆ เพราะงั้น เก็บมาให้ครบนะจ๊ะเบบี๋
ช่วงที่หายไป มีเรื่องต่างๆที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นเยอะแยะมากมายก่ายกอง รื้อฟื้นสามวันยังนึกไม่ครบเลย เรื่องแรกเลย ชีวิตเราที่วางแผนไว้ทั้งหมด มันเปลี่ยนไปจนหมดสิ้น （/TДT)/ โฮฮฮฮฮฮ ชีวิตในสวน มีบ้านหลังเล็กๆ ฝันไว้ว่าจะได้อยู่กับแฟนอยู่กับแมว ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนแปลงไปหมดเลย ทำไมวะ ชีวิตลูกผู้หญิงนี่ มันดูไม่มั่นคงรึยังไง ทำไม? อะไรวะ!!! เรื่องบ้านกับแฟน เลยเก็บเอาไว้สานฝันด้วยตัวเองดีกว่า ตอนนี้ทำได้แค่อยู่กับพ่อแม่ไปก่อน ชีวิตเรายังอีกยาวไกล แล้วเหตุผลล้านเจ็ดที่ทำให้เรายังไม่สามารถเข้าไปอยู่ในสวนได้ตอนนี้ ด้วยเหตุผลทั้งประการทั้งปวงที่ไม่สามารถแจกแจงได้ กูจึงมุ่งหน้าไปสถาณทูตเพื่อขอวีซ่า(แก้เครียด) คิดถึงในอนาคตไปว่า ถ้าน้ำได้ไป แล้วเราไม่ได้ไป เด๋วเราจะซวย ก็เลยต้องเอาตัวเองให้รอดก่อน ไม่งั้น เด๋วจะพากันอดไปทั้งคู่ เราเลยเสี่ยงตายเลยเหอะ ไปยื่นวีซ่าขอไปญี่ปุ่น จากที่ประชาชนหลายคนฟันธงว่ามันยากเย็นมากมายแสนเข็น เราขอบอกเลยว่า ไม่จิงคับพี่น้อง!! ยื่นวีซ่าง่ายยิ้งกว่าไปหาร้านหมูกะทะไต้ก๋ง(เขียนงี้ป่าววะ - -*)อีก ถ้ามีน้องๆคนไหนที่เป้นเด็กฟิกแล้วอยากไปเที่ยวญี่ปุ่นแล้วแอบมาอ่านไดพี่น้ำอ่ะนะ พี่เรย์บอกเลยว่า ง่ายมากๆ อยากให้ทุกคนได้ไปที่ที่ใฝ่ฝัน บางทีตอนนี้เรายังเด็กอยู่ใช่ป่ะ ไม่เป็นไร ค่อยๆเก็บเงินไป อย่ารีบร้อน ถ้าวันไหนมีงานทำเป็นเรื่องเป็นราวแล้ว ค่อยไปก็ได้ แค่อย่าเปลี่ยนไปชอบเกาหลีก่อนแล้วกัน 55555+ เราไม่เคยเดินทางไปเมืองนอกมาก่อน เครื่องบินก็ไม่เคยขึ้น จะว่ากูบ้านนอกก็ได้ ไม่ว่าอะไร555+ แรกๆก็เสียวดี (คือคิดไปเองอ่ะว่ามันน่ากลัว) แต่พอไปแล้วก็ เออเร็วจัง แป๊บเดียวถึงญุ่ปุ่นแล้ว เร็วกว่าตอนเรานั่งรถ กรุงเทพ-อุทัย อีก เหอๆ ไปแบบงงๆ ก็สนุกดี ได้ใช้ภาษาที่ได้ร่ำเรียนมาตั้งกะ ม.4 (นานมากจนมันจะเข้าหม้อไปหมดแล้ว) ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าคุ้มดีมั้ย 555+ ที่นั่น ใครๆเค้าก็แต่งตัวเก่งกันทั้งนั้น เราไปงี้เหมือนหลุดมาจากป่า แบบว่าตะลึงมากๆว่าทำไมคนญี่ปุ่นถึงปัดมาสคาร่ากันเยอะขนาดนี้ สาวๆที่นั่นใช้อะไรล้างหน้าเหรอ ถึงได้ใสกิ๊งกันแบบนั้น 5555+ คือเอาตัวเองเป็นมาตรฐานไง อะไรๆก็เลยดูดีไปซะทุกอย่าง -..- ที่สำคัญ ผู้ชายหล่อม๊ากมากก ไปสองวันแรก คิดถึงน้ำมากๆ ไม่รู้ทำไงดี ที่โรงแรมที่เราพักสองวันแรก มีอินเตอร์เนตหยอดเหรียญ ครึ่งชั่วโมง 100 เยน คือเวลาเราคุย ก็อย่างน้อยก็ต้อง 1ชั่วโมง ก็จะสองร้อยเยน คึดๆแล้ว ก็เจ็ดสิบกว่าบาท กริ๊สสส แพงแสรดดด เลยไม่เล่นค่ะ คิดถึงก็คิดถึง แต่เราต้องอดทนไว้ (เพราะเรางก555+) พอเปลี่ยนโรงแรม โหยดีมากๆ เพราะที่นี่ อินเตอร์เนตฟรี รู้สึกดีที่เราไม่ได้จ่ายไปสองร้อยเยนวันนั้น คิดถึงน้ำแทบตาย
ตามประสาเด็กบ้านนอกไม่เคยขึ้นเครื่องบิน เลยถ่ายรูปอาหารบนเครื่องมาด้วย 555+ กินทั้งไปทั้งกลับ บินปุ๊บ กินปั๊บ เหอๆ
และก็เป็นอาหารที่กินที่โน่น แบบว่า หน้าตาสวยมาก แต่เรามันเลือดไทยแรงอ่ะ รู้สึกว่ามันไม่อร่อยเลย แบบว่านอนคิดถึงตำซั่วทุกคืนเลย ฮือๆ
ห้วย แม่ใช้อีกแล้ว เด๋วค่อยมาอัพเขียนต่อละกัน