در سال 2011 میلادی فردی به نام دیگو دالا واله که رئیس شرکت کفش تادس بود اعلام کرد که 25 میلیون یورو برای حمایت از کولوسئوم هزینه میکند و همین شروعی بود برای مرمت دوباره ی بنا. به دلیل مشارکت صندوق های خصوصی و دولتی، بازسازی و طی کردن روند اداری چند سال به طول انجامید و در آخر در 2016 به پایان رسید. در این مرمت کولوسئوم به طور کامل از آلودگی های محیطی پاکیزه شد و میله هایی آهنین در جاهای مختلف بنا قرار دادند تا از ریزش و تخریب بیشتر آن جلوگیری کنند.
ترک های عظیمی که حاصل زلزله ی ویرانگر سال 1349 میلادی بود هنوز هم بر دیوارههای بنا قابل مشاهده است. در تخریب کولوسئوم باید توجه داشت که تا حدود قرن 18 به عنوان بنایی تاریخی مورد توجه قرار نگرفته بود و تا مدت ها بی استفاده مانده بود که بسیاری از سنگ هایش را در همین دوره زمانی به سرقت بردند و برای ساخت ساختمان های دیگری در ایتالیا استفاده کردند از جمله کلیساهای سنت پیتر و سنت جان لاتران، پالازوی ونیز و استحکامات دفاعی در امتداد رودخانه تیبر که این امر هم نقش مهمی در تخریب کولوسئوم داشت.
آخرین نبردهای گلادیاتورها به سال 435 میلادی و همچنین آخرین شکار حیوانات به سال 523 میلادی بازمیگردد. این توقف به دلیل هزینههای بالا برای فراهم کردن و نگهداری حیوانات و گلادیاتورها بوده است. این مکان تا اوایل قرون وسطی بسته بود و پس از بازگشایی مجدد، از آن به عنوان مکانی برای کارگاه های آموزشی ، تعلیم فرامین دینی و زیارتگاه مسیحیان استفاده میکردند . امروزه هنوز هم از آن بعنوان زیارتگاه کاتولیکی ها استفاده میشود که روزهای جمعه همراه با پاپ به آنجا میروند . مکان این بنا در محلی صاف در ته یک دره ی کم شیب بوده و از میان آن یک جریان آب عبور میکرده است به همین دلیل در حدود دو قرن انبوه زیادی از جمعیت روم در آنجا ساکن بودند.