ฉันคิดเสมอว่าคุณเป็นคนน่ารัก จริงใจ กล้าเปิดเผยหน้า Time Line เพราะเท่าที่ฉันรู้จักมาหลายคน ทุกคนมักจะปิดหรือซ่อนมันไว้ เหมือนกับทุกคนมีความลับที่ไม่ต้องการให้ใครรู้ ฉันเริ่มรู้สึกดีกับคุณมากขึ้น ถ้าจะให้ถามว่าคุณใช่ผู้ชายในอุดมคติไหม บอกเลยว่าไม่ใช่ แต่ฉันมองข้ามสิ่งเหล่านั้นไป ตั้งแต่เราได้คุยกัน แม้ระยะเวลาไม่นานพอที่จะทำให้เราได้รู้จักกันจริงๆ ถึงตัวตนของกันและกัน พอรู้ตัวอีกทีมันกลับกลายเป็นฉันที่หลงรักคุณเข้าอย่างจัง ทำไมมันต้องเกิดขึ้นกับฉัน มันยากนะที่จะทิ้งความรู้สึกผูกพันธ์แบบนี้ ไม่เคยคิดว่าระยะทางจะเป็นอุปสรรค์ ไม่เพียงแต่ระยะทางสินะ เราไม่เคยเจอกันด้วยซ้ำไป คุณจะมารู้สึกอ่อนไหวกับคนไกลๆ อย่างฉันกันละ ฉันควรต้องตื่นจากฝันดีแล้วสินะ ตื่นเพื่อมาพบกับความจริง ความจริงที่อาจทำให้ดีใจและเสียใจไปพร้อมๆ กัน ลาก่อนฮอกไกโดที่รัก ฉันจะคิดถึงเสมอและตลอดไป.....