แน่ล่ะวันนี้ตอนเย็นมีฉาย Bromance ตอน 16
ไม่รู้ว่าวันนี้จะจูบมั้ย ><
พูดถึงเรื่อง Bromace ก่อน
เมื่อวานมีข่าวลือว่าละครจะโดนตัดจบแค่ 18 ตอน จากตอนแรกที่ต้องออกอากาศ 20 ตอน
โหหหห ตอนเรารู้นี่ใจแทบสลาย ยังกะอกหักเลยแก มันรวดร้าวในอก เต้นตุบๆๆๆ 5555
ฟังดูแม่งบ้าชิบหาย แต่เป็นจริงๆว่ะเห้ย
คือเราเตรียมใจแล้วละ ว่าอีกไม่กี่ตอนก็จะจบแล้ว
เรารู้สึกผูกพันธ์กับตัวละครในเรื่องมาก ถึงแม้จะเป็นแค่การแสดง
แม้ว่ามันจะเป็นแค่บทบาทสมมุติ ที่ได้รับให้เล่นก็เถอะ
แต่เราเสียใจนะ
เราอยากให้ละครเรื่องนี้ยาวกว่า 20 ตอนด้วยซ้ำ
อยากให้พระเอกกับนางเอกมีโมเม้นร่วมมันมากกว่านี้
เอาจริงๆชั้นก็ฟินตั้งแต่แกสองคนยังไม่คบกันแระ 5555+
นี่เป็นเอามากนะ อินกับละครออกมาจากอินเนอร์จริงๆ
แม่ง ดูบ้าเนอะ !
แต่เราสบายใจนะที่เราเป็นแบบนี้ เราชอบตัวเราตอนนี้ เราชอบเวลาที่เราพยายามกับอะไรสักอย่างแบบจริงจัง เรามีความสุข
ตอนนี่เราเข้าขั้นปฏิเสธโลกแห่งความจริงไปแล้ว
เพราะว่าเราเบื่อมาก เราเบื่อที่จะต้องพูดกับคนอื่น เบื่อที่ต้องปฏิสัมพันธ์กับใคร
เราคิดว่ามันดูไม่มีคุณค่าอ่ะ
เรากลัวเราจะเสียใจอีกถ้าเราให้ใจกับอะไรลงไปมากๆ
เวลาเราทุ่มให้กับริวหรือนั่วนั่ว เรารู้สึกดีนะ
ไม่รู้เหมือนกัน ถึงจะเป็นการที่เราทำอยู่ฝ่ายเดียว ข้างเดียว
แต่เรารู้สึกว่ามันมีคุณค่านะ
ตอนที่ ริวมายืนตรงหน้าเรา สบตากับเรา
และยื่นมือมาหาเรา เพื่อให้เราจับ แก แค่นั้นเราก็มีความสุขแล้ว
เหมือนกับว่าสิ่งที่เราทำมาทั้งหมด มันดูมีคุณค่า
เค้ามองเห็นเรา แม้ว่าจะแปปเดียว แต่ความรู้สึกมันเต็ม
มันรู้สึกดีมากกว่าทำอะไรให้คนใกล้ๆตัวที่เค้าเห็นเราทุกวัน
เค้ารู้ทุกอย่างว่าเราทำอะไร แต่กลับมองไม่เห็นคุณค่าของเราเลยแม้แต่นิดเดียว
ถ้าเป็นแบบนั้นแล้วเราอยู่แต่ในโลกของตัวเองดีกว่า
มันก็มีเรื่องเสียใจเหมือนกัน แต่มันก็เกิดเพราะเราเองไง
ไม่ต้องมีบุคคลหรือปัจจัยภายนอกมาเกี่ยว
มันรักษาและเยียวยาง่ายกว่า
