ก่อนอื่น ขอเหอะ รำคาญเป็นบ้า พวกลูกคุณหนู
เรื่องมาก เรื่องเยอะ
ทำเป็นรู้ดี ทั้งๆที่ไม่แน่ใจว่าจริงๆรู้หรือเปล่า
หุงข้าวเป็นหรือเปล่าก็ไม่รู้
ก็ยังจะเสนอความคิด
ทฤษฎีกับชีวิตจริงมันต่างกันนะเว้ย
รำคาญๆๆๆๆๆ
ไม่กินดีไหมข้าว อารมณ์เสียๆ
คราวหลังกินแต่มาม่าหรือโจ๊กดีกว่า
อีกอย่าง เรื่องเรียน
มา Exchange ก็ต้องเรียนใช่มะ
ก็ยังมากเรื่องไม่เรียน
อีทางนี้ก็ต้องหาข้อแก้ตัวให้
เอาเถอะ อยากทำอะไรก็ทำ
อย่าให้เดือดร้อนชาวบ้านก็พอ
อย่างนี้มันจะมา Exchange ทำบ้าอะไรวะ
ก็มาเที่ยวสิ มีเงินนี่ มาเลย
ไม่ต้องบ่นเรื่องกันดารด้วย
อยากไปโตเกียว ซัปโปโร ก็ไป
เงินซื้อได้อยู่แล้วเรื่องอย่างนี้อ่ะ
มาทำให้คนอื่นเซ็ง เบื่อ แย่ว่ะ
พอๆเลิกๆ
กำลังจะหมดอาทิตย์
แต่แบงค์หมื่นเยนก็ยังไม่จากไปอยู่
มาที่นี่กินแต่ขนม อ้วนขึ้นแหงๆ (￣▽+￣*)
รูป...ขนมที่ซื้อมาแล้วยังไม่ได้กินในห้อง
ดูจิ เยอะใช่มะ
ช็อคโกแลตที่นี่ถูก เลยยิ่งถล่มซื้อ
แต่ที่ AEON ถูกกว่าที่ PARLETTE อ่ะ
ไกลนะ แต่ถ้าไปซื้อของมาตุนอ่ะ คุ้มเลย
ขึ้นบัสสาย 6 ไป ราคา 240 เยน
เป็นการขึ้นรถเมล์ที่แพงที่สุดในชีวิต
ครั้งที่แล้วที่ไปเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา
ขนซื้อช็อคโกแลตกัลับมากับขิมเพียบเลย (-^□^-)
สองวันมานี้กินอาหารเยอะ แต่เน้นกับ
ทำไมเนี่ย อยากประหยัดเงินแท้ๆเลยนะ
กำลังจะโกเด้นวีคแล้ว
พาเลตต์เปิดแฮะ ถามมาแล้ว ก็ดีนะ
แต่ถ้าอยากกินอาหารก็ต้องทำเองสิ
แต่ถ้าอยากประหยัดก็ต้องมาม่าอ่ะนะ
ฮ่าๆ
กลับไทยขาดสารอาหารแหงๆเลย อย่างนั้น
วันนี้เรียน Inter Science
เข้าถูกคลาสแล้วล่ะ คนหล่อไม่หล่อไม่สน
เพราะไม่เจอเลย
เข้าไปก็นั่งหน้าสุด เรียนไปซักพักก็หลับ...
ก็นะ...เรียนแปลงเลขฐานสองอ่ะ
เป็นภาษาญีปุ่น เหอๆ
ที่มันเป็นตัวเลขๆก็เข้าใจอ่ะนะ
แถมเราเรียนมาแล้ว 3-4 รอบไง
จำได้ ก็แอบเบื่อเล็กน้อย
เห็นอาจารย์แล้ว รู้สึก...
インターシエンスの先生はきびしいみたいですね。
ดูเหมือนอาจารย์จะเข้มงวดอยู่นะ
กลัวคิดถึง แปะรูปตัวเองมาให้ดูด้วย
วันนี้ซื้อ Ｇｉaｎｔ Ｋａｐｕｌｉｃｏ มา ราคา 90 เยน
อร่อยดี มีสองรสข้างใน
สตรอเบอร์รี่กับช็อคโกแลต
แต่...หว๊านหวานอ่ะ
ในที่สุดก็อัพบล็อคแล้วล่ะ ฮ่าๆ
เมื่อวานคุยกับเณ
อืม...เห็นบอกว่าอยากเห็นหน้า
เลยถ่ายรูปมา
วันนี้มันเบื่อๆ เซ็งๆ ยังไงพิกล
ทำไมกันน้า
พรุ่งนี้ไม่ต้องเข้าแลป มีเรียนแต่เช้า
เมื่ออาทิตย์ที่แล้วเข้าผิดเซ็ค
มิน่า ผู้หญิงเยอะ ตั้งหกคนแหนะ
ที่นี่ผู้หญิงหายากมากๆเลยอ่ะ
มีแต่ผู้ชาย
แหมๆ มาให้ตกกลับไทยซักคนสิ
อยากได้บ้างจัง
หนุ่มญี่ปุ่นนี่ อาทิตย์แรกหาคนหล่อไม่เจอเลย
หรือจริงๆแล้วเจอแต่ไม่สังเกตก็ไม่รู้
เพราะไปๆมาๆ คลาสวันจันทร์...
คาบอาจารย์ฉี...เลข
คิริชิม่าซังอยู่ด้วย กรีดร้อง о(ж＞▽＜)ｙ ☆
แล้วทำไมอาทิตย์แรกคนทางนี้ไม่เห็น
หรือเพราะอาทิตย์แรกฝ้ายหลับวะ
ไปเจอคิริชิม่าซังอีกคาบหนึ่ง วันพฤหัส
วิชาที่อ่านไม่ออกแม้กระทั่งชื่อวิชา
แต่คนต่างชาติที่เก่งญี่ปุ่นสุดๆเรียนเพียบเลย
หล่อ น่ารัก อยากหิ้วกลับบ้าน
เกิดเดือนมีนาด้วย
เดือนเดียวกับยูยะเลย
คนหน้าตาดีต้องเกิดเดือนมีนาเท่านั้นเหรอ (- -")
แต่คนหน้าตาดีมักมีแฟนแล้ว T_____T
อาทิตย์นี้ต้องเปลี่ยนเซ็คเรียนวิชา Inter Science
งั้นก็ไม่ได้เจอคนหล่อๆตลกๆที่มีเจ้าของแล้วคนนั้นแล้วสิ
เสียดายๆ เด็กวิศวะที่กดดันให้ข้าพเจ้านอนคนนั้น ออกจะน่ารักแท้ๆ
นอนจริงจังจน...ถึงอีฝ้ายจะนอนก็คงไม่แปลกกระมัง (-。－；)
แล้วตั้งแต่มาเรียนที่นี่ก็เจอคนอย่างนี้เย้อเยอะ
จริงๆแล้วเด็กญี่ปุ่นน่ะนะ...
ก็เหมือนเด็กไทยนั่นแหละ
แถมบางครั้งออกจะโฉ่งฉ่างมากกว่าด้วย
อย่างเช่น จะโดดก็เดินออกไปเลยก็มี
แล้วจริงๆเด็กญี่ปุ่นก็มีมาสายเหมือนกันนะ
แต่เด็กญี่ปุ่นไม่ค่อยคุย
นี่แหละที่ไม่เหมือนกัน
ถ้าเขาไม่เรียน...
เขาจะนอนไปเลยหรืออ่านหรือทำวิชาอื่นอย่างเงียบๆ
อ่อ เล่นโทรศัพท์ด้วยๆ
อาทิตย์นี้...พรุ่งนี้
คงหาเพื่อนได้นะ เรียนกับคิริชิม่าซังอีกก็ดีสิ
ที่ไม่อยากโดดอาจารย์ฉีก็เพราะคิริชิม่าซังเนี่ยแหละ
เขาก็ไม่เรียนหรอกนะ เลขอ่ะ
เห็นนั่งอ่านอังกฤษอยู่
เห็นนะ!!!!!
พรุ่งนี้เรียนสิบโมง แต่ตอนนี้ยังไม่นอนเลย ฮ่าๆ