The Strange Country

ฟังไม่ค่อยจะออกทั้งหมด เพราะโง่อังกฤษยิ่งนัก
แต่แม่งโคตรจริง ถึงแม้แม่งจะตลกร้ายไม่หน่อยก็เหอะ m(_ _ )m
ใครอยากได้สกิลญี่ปุ่นก็ไปดูบล็อกฝั่งญี่ปุ่นได้

ความจริงวันนี้

ออกจากบ้านปุ๊บ ฝนตกปั๊บ *แสดเอ้ย*

แต่พอมาถึงสำโรง แห้งสนิท *เจ้ดดดด*

ชิลๆมาถึงหัวหินตั้งแต่เท่ียงกว่าๆ ลองไปดูห้องท่ีพ่อน้องของแอมจองไว้

เอ่ิม แค่หน้ารร.ก็คิดหนักแล้วละเธอว์

แต่ละคนรับไม่ได้ เลยตกลงกันว่าจะหาท่ีใหม่ วอล์คอินแบบเส่ียงดวงกันไปเลย

แต่กว่าจะได้ท่ีพอใจ หมดพลังงานมือถือ โชพอด และตัวเองอย่างมาก

ได้ท่ีใหม่ท่ีพึงพอใจทั้งสภาพห้องและราคาในเวลาส่ีโมงเย็น

ท่ีเหลือกลับไปค่อยว่ากันคับ เด๋วแบตหมด ไม่มีท่ีชาร์จ



iPhoneからの投稿

寝てないのに

นอนไม่หลับง่ะ

ไม่ได้ตื่นเต้นนะ แต่มันนอนไม่หลับจริงๆ

จะ ปิดคอมก็ดันชาร์ตโชพอดค้างไว้ เลยยิ่งทำให้ไม่หลับเข้าไปใหญ่

เพิ่ง รู้สึกตัวเมื่อไม่นานมานี้เอง

ว่าเป็นคนที่ต้องการความมึดขั้นแมกซ์ใน การข่มตานอน

แบบต่อให้มีแสงไฟแค่ตรงหัวปลั๊กไฟของโน้ตบุ้ค(กระจิ๊ด เดียว) ก็ทำให้นอนไม่หลับได้

หรือกว่าจะหลับก็พลิกไปพลิกมาสามชาติเศษ ถ้าไม่ง่วงจริงๆ

แย่ชิ๊บป๋งเลย ทั้งๆที่เมื่อก่อนก็หลับทั้งๆที่คอมมันโต้รุ่งได้แท้ๆ

แต่จะนอนตอนนี้ก็ไม่ทันแระ นัดกับแอมไว้เก้าโมงเช้า

ขืนนอนตอนนี้นี่ตียาว แน่ๆ อดกันทริป(เกือบ)ฟรีของนู๋ ฮาฮาฮา

เบื่อความวุ่นวายในเมืองหลวงเต็มที เครียดจะกระอักอยู่แล้ว

หนีไปพักใจซักคืนนะ

(ไม่รู้ ตัดสินใจผิดรึเปล่า ทั้งๆที่ประชาชีเขาก็รู้ว่าไอ้จิกลัวดำมากก+กำลังเก็บตังค์

แต่ตัวเอง นี่ละ กระแดะจะไปทะเล เหอๆ)

เอาละ เตรียมพร้อมสู้แดดแล้ว
C U




ปล.
"คิดถึงแต่ไม่แสดงออก อีกฝ่ายก็คงไม่ตรัสรู้ใช่มะ?"

อาการกำเริบ

บอกไม่ถูกว่าเป็นอะไรกันแน่ แต่สรุปแบบสั้นๆได้ใจความ
คิดว่าคงจะเป็น "โรคประสาท" กำเริบ ฮะฮะฮะ

พยายามไม่เสพข่าวมากจนเกินไป
พยายามไม่คิดเรื่องต่างๆมากจนเกินไป
พยายามแล้ว....จริงๆนะ

เลยรู้สึกว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้า+โรคประสาทไปซะแล้ว
บางทีกว่าจะเอ่ยอะไรออกมาซักคำก็ไปตกตะกอนอยู่ตรงไหนของประสาทก็ไม่รู้ เหนื่อยว่ะ

ไม่ได้แย่ถึงขนาดไม่อยากพูดกับใคร แต่บางทีก็รู้สึกไม่อยากคุยอะไรกับใครเหมือนกัน
เผื่อยังมีใครคิดว่าจิเป็นซูเปอร์เกิร์ล ช่วยหันมามองใหม่ด้วยนะ
รู้สึกว่าช่วงนี้เป็นคนที่อ่อนแอที่สุดด้วยซ้ำไป
เป็นลูกที่ดีให้พ่อแม่ก็ไม่ได้
เป็นน้องที่ดีของพี่ก็ไม่ค่อยได้
(แต่ช่วงนี้เราแดร๊กหัวกันน้อยลงนะ สงสัยมันจะอยากให้เราไปเจอรักแท้ไวไว ฮ่าๆ)
เป็นเพื่อนที่ดีให้เพื่อนก็ไม่ค่อยได้ด้วย
เป็นเจ้านายหมาแมวที่ดีไม่ค่อยได้เหมือนกัน
แม้กระทั่งเป็นแฟนที่ดีของตี๋ก็ยังไม่ได้เลยอะ /โดนเหวี่ยงออกนอกเกาะ
(แต่ก็เป็นไม่ได้จริงๆอ่ะ ไม่ได้นอกใจ แต่ห่างหายโคตรๆ)


ขนาดไม่ดูข่าวมากเท่าก่อน แต่พอเจอแต่ละข่าวก็ทำให้หดหู่หนักกว่าเดิม
ผลพวงจากข่าว เลยทำให้มาเครียดกับเรื่องตัวเองไปด้วย
(เป็นสาเหตุท่ทำให้อยู่ดีๆก็เป็นโรคปากหนักนี่แหละ)


.
.
.
.
.
.


ไหนจะเรื่องตั๋วคอนฯ ที่ตอนนี้มันเริ่มเป็นปัญหาแล้วเหมือนกันว่าตกลงจะดูกี่รอบดี
เพราะต้องเอาตังค์ออกมาซื้อก่อน ก็อยากจองตามรอบที่ดูไปเลยนะ
แต่วันหลักคือที่อาโอโมริ ถ้าที่นี่ไม่ได้ ที่อื่นก็เริ่มไม่อยากมาก (เพราะต้องวิ่งรอกไปดูทุกที่)
จองเยอะก็ต้องจ่ายก่อนเยอะ เงินในบช.ก็พร่องลง เวลาคุยกับทั่นแม่นี่งานเข้าเลย เงินน้อยเกินควร
แต่ถ้าจองน้อยที่ ก็ลำบากและเสี่ยงต้องsold out ถึงแม้มันจะเล่น30รอบก็ตาม แถมได้ที่ไกลอีกต่างหาก
วีซ่าก็วุ่นวาย เพราะกำลังเปลี่ยนระบบใหม่ ทำให้ต้องเสียเพิ่มอีกห้าร้อยกว่าบาท ห่านนนน
แต่จะให้รีบขอตั้งแต่เดือนหน้าก็คงบ้าไปแล้ว เงินยังไม่พอเลย แล้วกรูไปเดือนเก้านะเว้ย
แค่ที่พี่แม่งเร่งอยู่ทุกวันนี่ก็เร็วจะแย่ ไปเที่ยวเว้ยไม่ได้เรียนหรือย้ายถาวร ไม่ต้องเร่งเวอร์ก็ได้
ที่ตัวเองวางแพลนไว้ก็รู้สึกว่าไวจะแย่ เรื่องตั๋วเครื่องบินก็อีกเรื่อง ก็อยากได้ไม่เกินสองหมื่นนะ
แต่รู้สึกว่าถ้าราคาประมาณนี้ วันไปจะไม่มีไฟลท์ที่บินตอนดึเลย มีแต่เช้ามึด

.
.
.
.
.
.








ทำไมชีวิตนี้บททดสอบมันเยอะจังว๊ะ กะอีแค่อยากไปเจอมันเนี่ย

ปล.เลิกถามซะทีว่าวีผ่านรึยัง รำคาญ
บอกแล้วว่ารีบก็ไปก่อน