頑張り無理しないで・・・

なぁーんだ！こないだゎいいこと全然ないのか？

お金もない、運も悪い、学ぶのも全然分からん

なぁんだーーーーーーーーーーーーーーーっ！！

誰かに何かを待ってるけど、来なかった！

実は考えることと同じじゃない！　苦しいなぁー

さて、このライフがまだ終わらないだからね * :)) ヾ(＠°▽°＠)ﾉ

つらいこともあれば、絶対幸せになることもあるよって

言った君を信じてる

だから、頑張って進めに行く

微妙関係・・・

ตามหัวข้อที่ตั้งไว้นั่นแหล่ะ,,

บิเมียวคังเค ヾ( ´ー｀)

ค.รู้สึกที่กุกำลังรู้สึกตอนนี้ มันกำลังแย่ลงเรื่อย ๆ ๆ

หลังจากที่ไม่คิดอะไรมาก ก็เริ่มได้คิด

หลังจากที่ไม่อยากใส่ใจ ก็เริ่มที่จะต้องใส่ใจ

หลังจากที่ไม่ติดใจอะไร ก็เริ่มติดใจขึ้นมาทีละนิด

หลังจากที่ไม่เคยคิดมาก ก็เริ่มคิดมาก ,,มากขึ้นไปเรื่อย ๆ

เมื่อตอนปิดเทอมที่ผ่านมา

กุทะเลาะกับแม่ ,, ครั้งใหญ่

แม่ไม่เคยบอกว่าเกลียด แต่คราวนี้แม่กลับบอกว่า

"เกลียด"

ทำไม ?

เพียงเพราะเรื่องที่ พ่อรักลูกสาวคนนี้มากเกินไปหน่อย

แล้วมันก็ทำให้แม่เริ่มเกลียดป่านงั้นหรอ ?

ฟีลตอนนั้นมันดาวน์มาก ดาวน์สุด ๆ

นอนร้องไห้ทุกคืน ตื่นเช้ามาก็ยังร้องไห้

แต่ที่หนักที่สุดก็คงตอนที่เห็นหน้าพ่อ แล้วพ่อยิ้มถามว่า เย็นนี้จะกินข้าวอะไร ?

แต่มันยิ่งแย่มากขึ้นไปอีกก็ตอนที่ต้องการค.ช่วยเหลือจากเพื่อน

คนที่กุคิดว่าคงให้ใจกับกุได้ เหมือนที่กุเป็น

กุคบเพื่อน กุให้ทั้งใจหว่ะ

ก็ไม่ได้หวังว่ามันคืนกลับมาทั้ง 100 ที่ให้ไปหรอก

เพราะทำอะไรไม่ได้หวังผลตอบแทนขนาดนั้น

แต่จะบอกว่าไม่ได้หวังเลยมันก็จะโกหกเกินไปหน่อย

ก็หวังแค่ว่ามันคงพอที่จะทำให้กุเป็นคนสำคัญพอที่พวกเมิงจะใส่ใจได้เท่านั้นเอง

ค.หวังถ้าตั้งเอาไว้ซะยิ่งใหญ่

พลาดหวังขึ้นมา ก็เจ็บหนักไม่แพ้กัน *

นี่ขนาดไม่ได้หวังเอาไว้มากมาย

แค่นี้ยังเอาซะจนจุก ,,

ทุกครั้งที่เพื่อนต้องการ ,,

เพื่อน : เฮ้ยป่าน ไปเที่ยวกันกุเซ็งหว่ะ

ป่าน : เอาดิ่เมิง ไปไหนดีอ่ะ ? บอกมาเลย

กุก็พร้อมที่จะไปกับพวกเมิงเสมอ

ไม่ว่ากุจะทำอะไรอยู่ ถ้ากุว่างกุจะไปทันที (แต่ขอเวลาแต่งตัวหน่อย)

เพื่อน : เมิงอยู่ไหนวะ ? วันนี้เค้านัดเจอกันนะเว่ย ย

ป่าน : อ้าวจริงดิ่ ? เออๆ เดี๋ยวกุรีบกลับ รอก่อน ๆๆ

เวลาไปหาอะไรกิน ,,

เพื่อน : เมิงออกไปก่อนนะเดี๋ยวค่อยหารกัน

ป่าน : เออ ๆ ได้ แต่ตังกุก้อจะหมดแร๊ะ

พอถึงเวลาทวงตัง, ,

ป่าน : เห้ย เอามา ถ้วนๆ ก็ได้ เศษช่างมันเห่อะ

เพื่อน : แหม๊ ,, หน้าใหญ่จริงๆ นะเมิง

เวลาที่พวกเมิงจะเอาอะไร

เพื่อน : ป่านกุยืมชุดเมิงหน่อยดิ่ เด๋วกุจะไปงานไม่มีชุดใส่ว่ะ

ป่าน : เออ ได้ ๆ ชุดกุอยู่ที่หออ่ะ เดี๋ยวกุเอาไปให้ดูละกัน

เพื่อน : เออ อ แต๊งมากเมิงง ง ง ง

กุก้อจะให้เท่าที่กุมี

ป่าน : กุเอามาแร๊ะนะมาเอาที่บ้านกุนะโว้ย

เพื่อน : เห้ยเมิง,, กุไปบ้านเมิงลำบากหว่ะ ขับรถมาหากุที่บ้านหน่อยดิ้

ป่าน : ..... . .

ทำไมวะ ? เมิงมาขอยืมของๆ กุ แล้วยังต้องให้กุเอาไปประเคนอีกหรอ ?

ไม่ได้โกรธอะไร แต่ชักรุสึกว่ามันจะมากเกินไป แต่สุดท้ายก้อเอาไปให้

แต่พอถึงตาของกุ เวลาของกุบ้าง ,,

ป่าน : เมิงกุชักแย่หว่ะ วันนี้ทะเลาะกับแม่

เพื่อน : แป๊บนะเมิง OO(แฟน)โทรมา นานๆ แม่งจะโทรมาที เดี๋ยวกุโทรกลับ

ป่าน : อือ อ อ

นอนร้องไห้รอจนเช้า

ก็ยังไม่มีแม้แต่ มิสคอล ให้รุว่าเพื่อนยังรักษาคำพูด

กุพยายามจะโทรชวนเพื่อนหลายๆ คนให้ออกไปเที่ยวเป็นเพื่อนหน่อย

เพราะไม่อยากจะอยู่บ้านให้คิดมาก

ป่าน : เมิง ไปเที่ยวกันกุเซ็งหว่ะ

เพื่อน : เห้ยโทดที วันนี้ขี้เกียจออกจากบ้านหว่ะ เมิงทำไมไม่บอกก่อนล่วงหน้าวะ ?

ป่าน : เออ อ โทดทีที่ไม่ได้บอกล่วงหน้า ช่างเห่อะ กุไปคนเดียวก็ได้

พอกุชวนล่วงหน้า

ป่าน : เมิงอาทิดหน้าไปเที่ยวกันป่าว ?

เพื่อน : เอาดิๆ ไปไหน ๆ บอกมาเลยย ย

พอนัดแนะวันเวลา สถานที่เสร็จเรียบร้อย

ก่อนจะถึงวันจริง เพื่อนก็โทรมาให้กุเสียค.รู้สึกเล่น ๆ

เพื่อน : เห้ยเมิง ขอโทด ๆ พรุ่งนี้กุไปไม่ได้แล้วหว่ะ ติดธุระ นู่นนั่นนี่ บลา ๆ ๆ

อารมณ์เนี๊ยมันรู้สึกแย่ยิ่งกว่าโดนปฏิเสธตั้งแต่ตอนชวนซะอีก

ทำไมหรอ ? ลองเอากลับไปคิดดูเล่น ๆ ก็แล้วกัน

ว่าถ้าเป็นคุณ ที่ตั้งตารอวันเหล่านี้มาตลอด แล้วมาโดนยกเลิกกลางอากาศแบบนี้มันแย่แค่ไหน

เวลาไม่อยากไปไหนเวลาถูกคนอื่นชวน

กรุณาช่วยบอกตั้งแต่แรก อย่าให้ค.หวัง ทั้งๆ ที่สุดท้ายแล้วเมิงก็จะไม่ไปอยู่ดี *

เวลาไปหาอะไรกิน,,

ป่าน : เมิงออกไปก่อนนะ วันนี้จน

เพื่อน : เอ อ อ ๆ ได้

พอถึงเวลาทวงตัง ,,

เพื่อน : คราวที่แล้วเมิงติดกุอยู่ 50 ค่าข้าวอีก 35 คราวนี้อีก ,, ,

ถูกแล้วที่เมิงต้องทวง เงินมันไม่ได้หามาง่าย ๆ

แต่ไม่คิดบ้างหรอ ว่ามันมากเกินไปหน่อย ?

ก็ถูกแล้วที่กุต้องใช้ เพราะยืมเงินเมิงมา

แต่ไม่คิดบ้างหรอ ว่ากุจะรุสึกกระตุกไปบ้าง ?

แล้วพอถึงเวลาที่พวกเมิงต้องคืนสิ่งที่ยืมไป,,

ป่าน : เมิงง เอาชุดมาคืนที่ดิ่ กุจะใส่อาทิดหน้า

เพื่อน : เมิงมาเอาเองได้ป่ะ กุยุ่งทั้งอาทิดเลย

ป่าน : .... . . .

ทั้งๆ ที่คนที่เป็นเจ้าของคือกุ คนที่ยืมไปคือเมิง

แต่คนที่ต้องคอยกระวีกระวาดเอาไปให้ยืม ไปรับชุดเอง กลับเป็นกุ

มันสมควรหรือป่าวล่ะ ?

ตอนจะเอาก็กระตือรือร้นดี แต่เวลาคืนนี่มันช่างตรงกันข้ามกันดีแท้

ไม่ได้อยากจะทวงบุญคุณอะไรเทือกนั้น

แต่แบบ ช่วยคิดกลับกันบ้างได้มั๊ย ว่าได้อะไรจากกุไปบ้าง ?

มันรุสึกน้อยใจแบบช่วยไม่ได้อ่ะนะ

ว่าจะไม่คิด ๆ แต่มันก็อดคิดไม่ได้ใช่ป่ะล่ะ ?

ที่กุมาพูดตรงนี้ ไม่ได้อยากจะด่าใคร

ไม่ได้โกรธอะไรมากมายเท่าไหร่ กุแค่รู้สึกแย่ แล้วก็เริ่มเหนื่อยขึ้นเรื่อย ๆ

ไม่เข้าใจว่าพยายามไปทำไม ? ทำไปให้ตัวเองปวดใจเล่น ๆ

แค่อยากให้คนที่ได้อ่านมันได้คิด

ถ้ามันคือเมิงที่กุเขียน ไม่ต้องขอโทด เพราะ กุไม่ได้โกรธ

ทั้งหมดนี่เป็นค.รุสึกทั้งหมดของกุตอนนี้ *