･ﾟ☆..:* プンのブログ *:.☆ﾟ･

ร้าง blog ไปนานไม่รู้จะเริ่มตรงไหนดีอ่ะ แหะๆๆ

ช่วงที่ผ่านมามีอะไรต้องทำเยอะแยะไม่มีเวลาอัพไดเลย

นอกจากเรื่องงานที่บานเป็นดอกเห็ดแล้วก็

มีเรื่องที่ไม่สบายนี่แหละ

จู่ๆ ก็เจ็บคออย่างหนัก　 เล่นเอาตื่นทั้งคืนเลย

เช้ามาทนไม่ไหวเลยไปหาคุณหมอวิชัยกับปาป๊า

หมอวิชัยบอกว่าเป็นภูมิแพ้ พี่บิ๊กคิดว่าไม่น่าจะใช่ซะทีเดียว

ผึ้งก็ไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นภูมิแพ้เหมือนกัน

แต่ก็ยังคงดันทุรังกินยาที่หมอวิชัยให้มา

สุดท้ายพี่ที่ออฟฟิตทนไม่ได้เลยลากไปรพ.คริสเตียน

ต้องขอบคุณพี่หรรษาอย่างมากที่กรุณาเด็กกะโปโลคนนี้ 555

ประทับใจสุดๆ เลยไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อนด้วย　

ตอนแรกคุณหมอคิดว่าผึ้งเป็นไซนัสอักเสบ

ปรากฏว่าไปเอ็กซ์เรย์มาก็ปรกติดี

สุดท้ายคุณหมอเลยไม่ลงความเห็นอะไร

 

พี่หรรษา   คุณหมอคะ ตกลงน้องเค้าเป็นอะไรคะ

คุณหมอ   ........(เงียบ)..... (นั่งหันหลังเขียนอะไรไม่รู้ยุกยิกๆ)

พี่หรรษา   เอ่อ....ภูมิแพ้รึเปล่าคะ?

คุณหมอ    ก็กึ่งๆ.....(เงียบต่อ)

พี่หรรษา   เอ่อ....หรือว่าหวัดคะ?

คุณหมอ   ก็กึ่งๆ.....ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวหมอให้ยาหมดเลย

พี่หรรษา   (･Θ･;)

ผึ้ง           (･Θ･;)

 

ตั้งแต่นั้นมาใครถามว่าเป็นอะไรก็ตอบไม่ถูกนะคะ

เพราะคุณหมอบอกแค่ว่า "กึ่งๆ" ยังไงก็ตามตอนนี้หายแล้วล่ะ

เดชะบุญจริงๆ กินยาจนเบื่อแล้ว

 

แต่หลังจากนั้น 2 วัน

 

ก็มาเป็น De Qua Vein ที่ข้อมือข้างขวาต่อ

พูดภาษาชาวบ้านมันคือโรคเส้นอักเสบนั่นแหละ

ตอนเริ่มๆเป็นเส้นที่ข้อมือมันจะบิดๆเจ็บๆ แต่เป็นๆหายๆ

ของผึ้งเป็นซ้ำๆกันช่วงเช้าก่อนตื่นนอน อาการแบบ de javu

พอเป็นหนักขึ้นบิดแค่ข้อมือก็รู้สึกเจ็บแล้ว　

พี่บิ๊กสอนวิธีเช็คอาการ De Qua Vein มาให้

วิธีนี้ศัพท์แพทย์เรียกว่า "ฟริกเก้นท์สไตล์"วิธีแบบฟริกเก้นท์

แต่ผึ้งอ่านเป็น "ชิกเก้นสไตล์" วิธีการเช็คโรคแบบไก่

เวรกรรม....กลายเป็นผู้พันเค็นตักกี้ไปแล้ว (T^T)

ดูๆ แล้วผึ้งไม่มีแววจะรักษาใครได้จริงๆ ด้วยนะเนี่ย

 

อาการเส้นอักเสบเกิดได้กับคนทุกเพศทุกวัย

แต่เกิดกับคนอย่างผึ้งคงเพราะเล่น PS2: Samurai Warriors มากไป

ตั้งแต่เส้นข้างขวาอักเสบเลยเล่นได้น้อยลง

เพราะเจ็บข้อมือข้างขวาทำให้กดท่าใหญ่ไม่ถนัด 55555

เห็นพูดเล่นๆ อย่างงี้ก็เหอะ แต่ตอนไม่สบาย ก็ไม่สบายจริงๆนะ

ง่วงนอนนนน.....

ขณะที่อัพblogวิชั่นของผึ้งลดลงเหลือ 50% ตาจะปิดแหล่ว งื้อๆ

สัปดาห์ที่ผ่านมาพีคอย่างแรง เพื่อนๆโทรมาปรึกษาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมายเล่นเอามือถือแบทฯ หมดเลย  หมดแบบหมดจริงๆเลยนะ ขนาดว่าชาร์ตเพิ่มตอนกลางวันมันก็ยังหมดอีกอ่ะ ใช้แบทฯคุ้มค่าทุกวัตต์จริงๆ (-_-;;)

เย็นวันศุกร์นัดดู 007กับพี่บิ๊กแต่แบทฯจะไม่เหลือให้โทรแล้ว ตอนแรกยังกลัวว่าจะได้วิ่งหาโทรศัพท์สาธารณะแล้วล่ะ

ทำไมมีอะไรเกิดกับคนรอบตัวผึ้งเยอะจังเลย

เดชะบุญว่าเคลียร์งานที่ออฟฟิตหมดแล้ว ไม่งั้นคงไม่สามารถทำหน้าที่ศิราณีจำเป็นได้ขนาดนี้แน่ๆ

ช่วงนี้ผึ้งเลยกลายเป็นศิราณีรับจ้างปรึกษาปัญหาหัวใจ เรื่องงาน ชีวิตและ ความรัก

พี่บิ๊กแนะนำให้เปิดสายฮอตไลน์ 1900 (ประชดรึเปล่าคะนั่น)

เอ่อ.....แบบเทพธิดาพยากรณ์น่ะเหรอ?

ต้องใส่ชุดฟูๆ แบบในโฆษณาไม๊เนี่ย? น่ากลัวอ่ะ ((＞д＜))

 

เมื่อเช้าได้รับเมลล์จากแป้ง  คุณเธอเป็นผู้หญิงแกร่งแรงเกินร้อยจริงๆ

จำได้ว่าเคยส่งเมลล์ภาพการล่าแมวน้ำหมู่อย่างทารุณที่เขาเรียกกวันว่าเพื่อ “อาหาร” และ “กีฬา” ในประเทศแคนาดาไปให้เพื่อนๆ ส่วนใหญ่เมื่อได้รับก็จะสะเทือนใจ แต่แป้งไม่ได้หยุดแค่นั้น คุณเธอไปค้นตามเว็บเพื่อหาว่ามีอะไรที่เธอพอจะทำได้บ้างจนไปเจอเว็บรณรงค์ Protect Seal Campaign แล้วเอามาบอกต่อ โอ้ววว.....เพื่อนเราน่ารักที่ซู้ด  รักแป้งก็ตรงนี้แหละ เธอเป็นคนที่ซื่อตรงต่อความรู้สึกตัวเองเสมอ หนำซ้ำเป็นคนรวยน้ำใจ ตั้งแต่คบกันมาไม่เคยเห็นแป้งแล้งน้ำใจกับใครเลย  (ยกเว้นคนที่คุณเธอเห็นสมควรเท่านั้นแหละ 5555)

 

ตอนนี้กลับมาอ่านหนังสือประวัติศาสตร์อีกแล้ว แบบว่ามันเป็นควันหลงจากเกมส์น่ะ ตอนนี้กำลังติด Samurai Warriors2 ขั้นรุนแรง ติดใจอิมเมจของโอดะ โนบุนางะในเกมส์นี้ (แต่อย่าริไปดูภาพของจริงเด็ดขาดเพราะความเท่ห์ลดลงครึ่งต่อครึ่ง) เป็นเกมส์ที่สนุกดีแต่น่าเสียดายที่เล่นเป็นโมริ รันมารุไม่ได้ น้ำฝากซื้อ Seventeen เห็นบอกว่าฉบับนี้แถมซีดีของมิซึกิด้วย ก็เลยว่าจะไปหาหนังสือแปลเกี่ยวกับ 平家物語สักเล่ม จะมีไม๊น้า? อืม...

สวนลุมใครว่าไม่ใหญ่???

ผึ้งนี่แหละ ขับรถผ่านทุกวันมันก็ดูเฉยๆ

แต่พอไปเดินดูจริงๆ อืม...กว้างใช่ย่อยแฮะ

หรือเป็นเพราะเราไม่ค่อยออกกำลังกาย

 

วันพุธที่ผ่านมาเพื่อนร่วมงานจากสำนักงานใหญ่ที่อัมสเตอดัมมาเที่ยวเมืองไทย เอาช๊อคโกแล็ตมาด้วย อาหย่อยๆ

ก็เลยไปดินเนอร์แล้วเดินดูของกันนิดหน่อย พอดีว่าช่วงนี้แฟชั่นกางเกงขาสั้นยังไม่เอ้าท์ เดินไปกี่ร้านๆ ก็เป็นต้องเจอ เพื่อนผึ้งเห็นก็เลยถามว่า “นี่เธอใส่ขาสั้นไปทำงานรึเปล่าอ่ะ?”

ผึ้งก็งง ใครจะใส่ขาสั้นไปทำงานฟระ (-*-)

เลยถึงบางอ้อ ตอนที่คุณเธอเล่าว่าเดี๋ยวนี้สาวๆ บางกลุ่มที่สำนักงานใหญ่ที่นู่นกำลังฮิตใส่ขาสั้นไปทำงาน (อึ้งไป 3 วิ) มายก๊อดดดดด.... ทำงานแบงค์เนี่ยนะใส่ขาสั้น!!!  ขอเดาว่าเป็นสาวๆ back office ไม่งั้นจะออกไปเจอลูกค้ายังไงอ่ะ (เอ….หรือว่าเป็นกลเม็ดเรียกลูกค้าของแบงค์เรา อิๆ)

 

เมื่อวานเย็นไปหาซื้อสร้อยเป็นเพื่อนพี่แอ้นท์ที่สยาม เดินอยู่หลายร้านสุดท้ายพี่แอ้นท์ก็ได้สร้อยมาครองสมใจอยาก จะบอกว่าผึ้งชอบเส้นที่พี่แอ้นท์ซื้อมากเลย ตอนที่วางอยู่ดูเฉยๆ แต่พอใส่แล้วสวยดี feminine สุดๆ о(ж＞▽＜)ｙ ☆

 

นุ้ยโทรมาบอกว่าได้ ミチシルベ ที่ส่งไปแล้วในสภาพปลอดภัย ฟังแล้วรู้สึกโล่งใจอย่างแรง เพราะตอนที่รู้ว่าพี่แม่บ้านส่งไปแบบธรรมดาหัวใจตกไปที่ตาตุ่ม  ไอ้ครั้นจะวิ่งตามรถไปรษณีย์ก็ไม่ทันซะด้วย (เพราะขนาดแค่จ๊อคกิ้งที่สวนลุมยังไปไม่ถึงไหนเลยอ่ะ)

 

มิเอโกะส่งเมลล์มาบอกว่า เข้ามาบล็อคผึ้งแล้วสีสวยดีแต่อ่านไม่ออกเลย ก็เค้าเขียนเป็นภาษาไทยนี่ อ่านออกก็แปลกแล้ว hi hi~ (σ・∀・)σ